Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

La La Land

ΣΙΝΕΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ
ΠΕΜΠΤΗ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017
ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ



Το La La Land είναι η ταινία της χρονιάς και δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό, όπως αποδεικνύεται ήδη από τα πολυάριθμα βραβεία και υποψηφιότητες που συγκεντρώνει! Ένα μιούζικαλ βγαλμένο από το παλιό, καλό Χόλιγουντ, αφιερωμένο σε όσους αγαπάνε το σινεμά και σε όσους ονειρεύονται ακόμα…
Η Μία, επίδοξη ηθοποιός που εργάζεται στο καφέ των κινηματογραφικών στούντιο και ο Σεμπάστιαν, πιανίστας παθιασμένος με την τζαζ αλλά αναγκασμένος να συμβιβάζεται για να επιβιώσει, γνωρίζονται και ερωτεύονται με φόντο τα πιο μαγευτικά σημεία του L.A.
Το La la land σε κερδίζει από την πρώτη σκηνή, όταν σε έναν οδικό κόμβο πηγμένο στην κίνηση νεαροί και νεαρές με έντονα χρωματιστά ρούχα και χαρούμενη διάθεση χορεύουν και τραγουδάνε «Another day of sun» παρασύροντας και τον θεατή σε ένα good mood! Το ρομάντζο των δύο αναπτύσσεται αργά, σχεδόν βασανιστικά μέχρι το πρώτο τους φιλί, είναι όμως τόσο μαγική η διαδρομή που δεν σε αφήνει να δυσανασχετήσεις.
Χολιγουντιανά πάρτυ, μια σκηνή χορού-φόρος τιμής στο Singing in the rain και το Band Wagon, σκηνές όπου κυριαρχεί η τζαζ, βαλς στα αστέρια κι ένα σωρό εικόνες και μουσικές μας παρουσιάζουν την ιστορία των δύο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι εξαιρετικό, με τον Ryan Gosling να χορεύει κλακέτες με την άνεση βιρτουόζου, να παίζει πιάνο λες και ήξερε όλη του τη ζωή, να προκαλεί γέλιο με ένα απλό σήκωμα του φρυδιού ή έναν μορφασμό. Η γκάμα συναισθημάτων που αποδίδει μόνο με το πρόσωπο του είναι εντυπωσιακά ευρεία και ο ίδιος πειστικότατος στον ρόλο ενός άνδρα παθιασμένου, αφοσιωμένου, πιστού σε οτι αγαπάει. Η Emma Stone, επίσης εντυπωσιακή, γοητευτική κοκκινομάλλα,  με άνεση στα χορευτικά, κατάθεση ψυχής στα σόλο της κι ένα κοριτσίστικο χαμόγελο που σε αναγκάζει να συμπαθήσεις την Μία (όχι οτι ήθελε προσπάθεια βέβαια!).
Η μουσική του Justin Hurwitz δικαιούται ιδιαίτερη αναφορά αφού ο συνθέτης κατάφερε να δημιουργήσει ένα κλίμα κεφάτο και παράλληλα νοσταλγικό, ρομαντικό και τόσο jazz με τρομπέτες, μπάσο, τύμπανα κι ένα πιάνο που η μελωδία του χαράζεται απευθείας στην ψυχή σου. Αν δεν είναι αυτός σίγουρος νικητής στα Όσκαρ δεν ξέρω ποιος μπορεί να είναι!
Ο Damien Chazelle στην σκηνοθεσία, δημιουργεί έναν κόσμο βγαλμένο από τις πιο ρομαντικές γωνίες του μυαλού μας, ένα ρομάντζο παλαιάς κοπής, με πρωταγωνιστές δύο απλούς ανθρώπους και μια αγάπη βαθιά, από αυτές που έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Αυτή η ταινία ήταν το όνειρό του για πολλά χρόνια και μόνο μετά την επιτυχία του Whiplash κατάφερε να πείσει κάποιον να χρηματοδοτήσει το La la land κι εμείς δεν έχουμε παρά να τον ευχαριστήσουμε για την επιμονή του.
Αν δεν την είδατε λοιπόν, δείτε την όσο προλαβαίνετε γιατί είναι μια ταινία που της αρμόζει η μεγάλη οθόνη, το σκοτάδι, ο δυνατός ήχος του κινηματογράφου… Το La la land είναι μια ταινία που θα συζητιέται για πολλά, πολλά χρόνια.






Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ο εμποράκος

ΣΙΝΕΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΞΕΚΙΝΑΜΕ
16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ


Ο Εμάντ (Σαχάμπ Χοσεϊνί) και η Ράνα (Ταράνεχ Αλιντούστι), αναγκάζονται να αφήσουν το ετοιμόρροπο διαμέρισμα τους και να μεταφερθούν σ’ ένα διαμέρισμα στην Τεχεράνη. Η σχέση τους αρχίζει να αλλάζει, ενώ η παράσταση που ανεβάζουν, «Ο Θάνατος του Εμποράκου», συνεχίζεται.

Η ταινία «Ο Εμποράκος» (The Salesman - 2016) του Ασγκάρ Φαραντί, αποτελεί μια τραγική ιστορία εκδίκησης εμπνευσμένη από τον «Θάνατο του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ. Μια ηθοποιός που ανεβάζει το έργο του Μίλερ στην Τεχεράνη δέχεται την επίθεση ενός αγνώστου μέσα στο σπίτι της και ο σύζυγός της αναλαμβάνει να βρει μόνος του τον ένοχο, βιώνοντας έναν αναπάντεχο παραλληλισμό για τον οποίο βέβαια δεν είναι έτοιμος.

Η νέα ταινία του Ασγκάρ Φαραντί, «Ο Εμποράκος» (The Salesman / Forushande - 2016), πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 69ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, όπου και τιμήθηκε με το Βραβείο Ά Ανδρικού Ρόλου (για την ερμηνεία του Σαχάμπ Χοσεϊνί / Shahab Hosseini), αλλά και με το Βραβείο Σεναρίου, που απονεμήθηκε στον Ασγκάρ Φαραντί (Asghar Farhadi )
Τιμήθηκε επίσης με το βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2017

«Είμαι χαρούμενος που έδωσα λίγη χαρά στους δικούς μου απόψε. Ξέρω ότι ο κύριος Φαραντί το έχει κάνει πολλές φορές και είμαι χαρά για μένα να είμαι δίπλα του απόψε.» - Σαχάμπ Χοσεϊνί
«Για μένα το σενάριο και η υποκριτική είναι οι δύο πλευρές του να κάνεις σινεμά. Έτσι δουλεύω. Αρχίζω την σκηνοθεσία από τη στιγμή που γράφω το σενάριο. Αυτός είναι καλύτερος ορισμός που δίνω για τον κινηματογράφο.» - Ασγκάρ Φαραντί  Πηγη tvxs.gr


Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ξαδέρφια




Η κινηματογραφική λέσχη Πρέβεζας 
με την ευγενική προσφορά της Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα 
και του ινστιτούτου Θερβάντες 
προβάλλει 4 ισπανικές ταινίες ως το τέλος Απριλίου  

στο πολιτιστικό κέντρο Πρέβεζας 
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΠΕΜΠΤΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
Ξαδέρφια (Primos) 2011
Σκηνοθεσία Daniel Sánchez Arévalo,  Διάρκεια 97’. 
Ηθοποιοί: Quim Gutiérrez, Raúl Arévalo, Adrián Lastra, Inma Cuesta, Antonio de la Torre, Clara Lago.
Η μνηστή του Ντιέγο τον εγκαταλείπει πέντε μέρες πριν τον γάμο τους. 
Ποιος είναι ο πιο ώριμος και συνετός τρόπος για να το ξεπεράσει;
- Να εμφανιστεί στην εκκλησία την ημέρα του γάμου μήπως και εκείνη έχει μετανιώσει.
- Να το ρίξει στο μεθύσι και το ανάθεμα.
- Να προσπαθήσει να ξαναβρεί τον εφηβικό του έρωτα.
Όλα τα προηγούμενα.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Διδακτορική διατριβή

Η κινηματογραφική λέσχη Πρέβεζας 
με την ευγενική προσφορά της Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα 
και του ινστιτούτου Θερβάντες 
προβάλλει 4 ισπανικές ταινίες ως το τέλος Απριλίου  
στο πολιτιστικό κέντρο Πρέβεζας 
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ


ΠΕΜΠΤΗ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
Διδακτορική διατριβή 
του Alejandro Amenábar (1996, 125’)
με τους Ana TorrentFele MartínezEduardo NoriegaNieves Herranz
Rosa CampilloMiguel PicazoXabier Elorriaga.

Η Άνχελα ετοιμάζει την διδακτορική της διατριβή με θέμα την οπτικοακουστική βία και ο υπεύθυνος της εργασίας της βρίσκεται νεκρός μια μέρα αφού ανακάλυψε τυχαία μια ταινία. Όταν η Άνχελα και ο συμφοιτητής της ο Τσέμα βλέπουν την ταινία, ανακαλύπτουν ότι σ’ αυτήν βασανίζεται και δολοφονείται μια κοπέλα. 
Η ταινία κέρδισε επτά Βραβεία Γκόγια, μεταξύ των οποίων τα καλύτερης ταινίας, καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και καλύτερου ηθοποιού-αποκάλυψη (Fele Martínez).

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η κινηματογραφική λέσχη Πρέβεζας με την ευγενική προσφορά της Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του ινστιτούτου Θερβάντες προβάλλει 4 ισπανικές ταινίες ως το τέλος Απριλίου 
Έναρξη την ΠΕΜΠΤΗ 30 ΜΑΡΤΊΟΥ ώρα 21.00 στο πολιτιστικό κέντρο Πρέβεζας με την ταινία

Στοκχόλμη (Ισπανία, 2013, 89’) του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν με τους Άουρα Γκαρρίδο και Χαβιέρ Περέιρα
Ένα βράδυ σε μια ντισκοτέκ, βλέπεις μια κοπέλα και την ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα. Της το λες αλλά δεν σου δίνει σημασία. Επιμένεις και καταφέρνεις να περάσεις τη νύχτα μαζί της.  Την πείθεις και καταλήγετε στο κρεββάτι. Τι συμβαίνει αν την επομένη δεν είναι η κοπέλα που φαινόταν; Ένα βράδυ σε μια ντισκοτέκ, είσαι κουρασμένη κι έρχεται ο τυπικός πέφτουλας που λέει ότι σ’ ερωτεύτηκε. Του λες να φύγει, αλλά επιμένει. Διαπιστώνεις ότι δεν είναι ο τυπικός πέφτουλας, είναι χαριτωμένος, γοητευτικός κι επιπλέον ερωτευμένος. Σ’ αρέσει και αφήνεσαι να περάσεις τη νύχτα μαζί του. Τι συμβαίνει αν την επομένη δεν είναι ο νεαρός που φαινόταν; 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
ΣΕ ΔΥΟ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 19-21 ΚΑΙ 21-23
Χρυσός Φοίνικας, 69ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών
Βραβείο Κοινού, 64ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν
Βραβείο Κοινού, 70ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Λοκάρνο

“Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, είμαι πολίτης. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο».
Δέκα χρόνια μετά το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι, ο καταξιωμένος Βρετανός σκηνοθέτης αποσπά τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα του και συγκαταλέγεται πια ανάμεσα στους λίγους διπλά βραβευμένους με το Φοίνικα δημιουργούς. Η νέα ταινία του Ken Loach, σε σενάριο του σταθερού συνεργάτη του Paul Laverty (Bread and Roses, Sweet 16, My Name is Joe), εκπροσωπεί το ανθρωποκεντρικό, πολιτικό σινεμά για το οποίο αυτό το δίδυμο είναι διάσημο, ενώ οι χαρακτήρες της ταινίας συγκλονίζουν και μένουν αξέχαστοι, όπως και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται. Συγκινητικό και φορτισμένο, το Eγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ παρακολουθεί τον αγώνα δύο ανθρώπων ενάντια στη γραφειοκρατία, αλλά και τη δύναμη τους να σταθούν με αξιοπρέπεια στις πιο αντίξοες συνθήκες.
O Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός από το Newcastle. Για πρώτη φορά μετά από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο, θα χρειαστεί τη βοήθεια της πολιτείας για να ζήσει, όμως η γραφειοκρατία τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Μέσα από την περιπέτεια αυτή, διασταυρώνεται με μια ανύπαντρη μητέρα και τα δύο παιδιά της. Βρίσκοντας αναπάντεχη οικογενειακή θαλπωρή ο ένας στον άλλο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και προσπαθούν να αντισταθούν στις δυσκολίες.  

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

VICTORIA




ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Σκηνοθεσία: 


Η Victoria είναι μία κοπέλα από την Μαδρίτη που ζει στο Βερολίνο εδώ και λίγους μήνες. Δεν μιλά Γερμανικά, όμως είναι ενθουσιασμένη με τη δυναμική της πόλης και τους ανθρώπους της. Είναι ευθύς και δεν διστάζει να φλερτάρει με τον μπαρμαν στο κλαμπ του Kreuzberg, της πιο εναλλακτικής συνοικίας του Βερολίνου, ενώ όταν στο δρόμο της επιστροφής κάποια άγνωστοι θα της συστηθούν, εκείνη σε αντίθεση με τις περισσότερες κοπέλες στην ηλικία της, δέχεται. Έτσι θα ξεκινήσει μια μεγάλη μεταμεσονύχτια περιπέτεια στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με αυτούς τους τέσσερις αγνώστους και κυρίως τον γοητευτικό Σονε, που το όνομα του θα πει ήλιος και που έχει δικό του μαγαζί, αυτοκίνητο και είναι συγγενής του Μότσαρτ, σύμφωνα με τον ίδιο. Οι πέντε της παρέας θα μπλεχτούν σε μπελάδες με την μαφία και την αστυνομία, σε μία ταινία που περιγράφει τις περιπέτειες τους σε πραγματικό χρόνο. - 
Αυτή είναι η σχετικά πεζή ιστορία που πραγματεύεται το σενάριο, αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν στο Διαγωνιστικό της Berlinale, αν δεν υπήρχε μια τεράστια λεπτομέρεια. Ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper, αποφάσισε να γυρίσει αυτήν  την ταινία σε ένα και μόνο take (για την ακρίβεια δύο, αλλά ως ένα διαφημίστηκε), με μία μόνο κάμερα. Έτσι καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ο ένας και μοναδικός κάμερα μαν, ακολουθεί τους ηθοποιούς, που για δύο και πλέον ώρες παίζουν ακατάπαυστα σε κάποιες δύσκολες σκηνές. Ακόμα και σκηνές δράσης περιλαμβάνει η ταινία, οπότε καταλαβαίνει κάποιος πόσο δύσκολο είναι το γύρισμα με τον τρόπο που επιλέχθηκε. Η ταινία σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, και δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε με βάση το αποτέλεσμα, δεν υπέστη καθόλου μοντάζ με αποτέλεσμα να μιλάμε στην ουσία για ένα θεατρικό επί της μεγάλης οθόνης, γυρισμένο όμως σε πραγματικό χώρο, δηλαδή το περισσότερο στους δρόμους του Βερολίνου και χρόνο, καθώς οι ηθοποιοί ζουν τον ρόλο τους χωρίς διαλείμματα και χωρίς τα λάθη να επιτρέπονται. -
Αυτή η ιδιομορφία είναι που κάνει το Victoria μία πραγματικά σημαντική ταινία. Οι συντελεστές της ταινίας δούλεψαν σίγουρα πολύ σε πρόβες, δούλεψαν τα τεχνικά θέματα των χώρων που θα γινόταν το συνεχές γύρισμα και έφτιαξαν τελικά ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Για να πετύχει αυτό το πείραμα βέβαια χρειάστηκαν και δύο εκπληκτικοί ηθοποιοί, ένα σενάριο γεμάτο αυτοσχεδιασμούς, ανάλογα με την εξέλιξη του γυρίσματος και ένας διευθυντής φωτογραφίας που έσωσε τα πάντα για να γυρίσει δύο και πλέον ώρες χωρίς διάλειμμα.
Τους τρεις μήνες πρόβες της ταινίας ακολούθησαν τρεις λείψεις, τρεις φορές λοιπόν είχαμε ολόκληρο το γύρισμα της ταινίας, με όλες τις σκηνές της από την αρχή μέχρι και το τέλος, με τον σκηνοθέτη να επιλέγει τελικά την τρίτη λήψη για να κάνει πρεμιέρα στην Berlinale, καθώς τα cuts και ο συνδυασμός από τις τρεις λήψεις απαγορεύονταν, αλλά δεν ήταν και δυνατά λόγω των αυτοσχεδιασμών και την αλλαγή στο ύφος. Το άγχος του Schipper μάλιστα, ήταν, όπως είπε ο ίδιος, μήπως του αρέσουν σκηνές από διαφορετικά takes, όμως τελικά έμενε ενθουσιασμένος με το τρίτο γύρισμα και αυτό είναι που μας έδειξε αμοντάριστο στην Berlinale.
Το κατόρθωμα όλων όσων συμμετείχαν στο Victoria χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό της Berlinale, ενώ ακόμα ένας δημοσιογράφος στην συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι το Victoria είναι η καλύτερη Γερμανική ταινία που είδαμε στην Berlinale εδώ και αρκετά χρόνια. Σίγουρα αυτό δεν θα ίσχυε αν το Victoria ήταν γυρισμένο κάτω από κανονικές συνθήκες, όμως αυτή ακριβώς η πρωτοτυπία είναι που προσθέτει μεγαλύτερη ένταση, καλύτερες ερμηνείες και τελικά μια ταινία που μπορεί να μην έχει βαρυσήμαντα μηνύματα, είναι όμως η περιπέτεια όπως θα έπρεπε να είναι.
- See more at: http://cinefreaks.gr/movie/victoria/#sthash.hMmh73of.dpuf

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Ταξιδεύει


....στην Πρέβεζα
13 και 14 Μαρτίου2017 ώρα 21.00
στο Πολιτιστικό Κέντρο

Διοργάνωση
Δήμος Πρέβεζας
Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

Θα προβληθούν όλες οι βραβευμένες ταινίες

Είσοδος Ελεύθερη

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Με τα μάτια ανοιχτά


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Γαλλία - Τυνησία, 2016
  • Παραγωγή: Σάντρα ντε Φονσέκα
  • Σκηνοθεσία: Λέιλα Μπουζίντ
  • Σενάριο: Λέιλα Μπουζίντ, Μαρί - Σοφί Σαμπόν
  • Μουσική: Κιάμ Αλαμί
  • Πρωταγωνιστούν: Μπαγιά Μεντχαφάρ, Γκάλια Μπενάλι, Μοντασάρ Αγιάρι
  • Διάρκεια: 102 λεπτά

Βρισκόμαστε στην Τυνησία το 2010, λίγους μήνες πριν από την «Επανάσταση των Γιασεμιών», η οποία πυροδότησε στην ουσία αυτό που ονομάστηκε «Αραβική Ανοιξη», τερματίζοντας μια δικτατορία τριών σχεδόν δεκαετιών. Η Φάρα, δεκαοκτώ ετών, μόλις τελείωσε το σχολείο, και η οικογένειά της ήδη τη φαντάζεται να σπουδάζει Ιατρική. Εκείνη, όμως, έχει άλλα όνειρα. Τραγουδάει σε ένα συγκρότημα με πολιτικό στίχο, που μόλις ξεκινά να δίνει συναυλίες. Είναι παθιασμένη με τη ζωή, πίνει αλκοόλ, ανακαλύπτει τον έρωτα και την πόλη της τη νύχτα, αντίθετα με τις επιθυμίες της πιο συντηρητικής μητέρας της Χαγιέτ, που γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά της πατρίδας της και τα όρια της συντηρητικής κοινωνίας της, με τα οποία σύντομα θα έρθει αντιμέτωπη και η ίδια η Φάρα.
Βοηθός του Αμπντελατίφ Κεσίς στη «Ζωή της Αντέλ», η Λέιλα Μπουζίντ μοιάζει να μοιράζεται με τον συμπατριώτη της σκηνοθέτη, και κυρίως με την ταινία του, «Κουσκούς με Φρέσκο Ψάρι», τον επίμονο τρόπο με τον οποίο η χειροκίνητη κάμερα ακολουθεί στενά τους χαρακτήρες, και κυρίως την αγάπη για τις δυναμικές νεαρές ηρωίδες που εκτονώνουν τα συναισθήματά τους μέσα από το χορό και τη μουσική, σαν απάντηση με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τη συντηρητική κοινωνία της πατρίδας τους. 

Το «Με τα Μάτια Ανοιχτά», το εντυπωσιακό μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Μπουζίντ, ίσως να εξελισσόταν σε μια συμβατική ταινία ενηλικίωσης που θα μπορούσε να εκτυλίσσεται οπουδήποτε, αν οι διαστάσεις που της δίνει η σκηνοθέτιδα δεν ήταν παράλληλα εκείνες μιας καθαρά πολιτικής ταινίας, που μιλά με εξίσου διαυγή και αποκαλυπτικό τρόπο για την εφηβεία όσο και για την ταραγμένη πολιτική κατάσταση και το αυταρχικό καθεστώς της Τυνησίας την περίοδο που καταγράφει.
Το κάνει, όμως, με έναν επιδέξια ύπουλο τρόπο που ξεφεύγει από τις παγίδες μιας στρατευμένης ταινίας του λεγόμενου σινεμά καταγγελίας, πλάθοντας έναν χαρακτήρα που μπορεί από τη μια μεριά να εκπροσωπεί με έμμεσο τρόπο τους αγώνες και τις αγωνίες μιας ολόκληρης χώρας ή να χρησιμεύει ως σύμβολο (μιας νεολαίας που διψά να αντιδράσει απέναντι στο κατεστημένο κάθε είδους, χωρίς να γνωρίζει ακόμα τις συνέπειες), αλλά από την άλλη δεν παύει ποτέ να αποτελεί μια σύνθετα σκιαγραφημένη προσωπικότητα – κάτι που πριμοδοτείται και από την πηγαία, σαρωτική ερμηνεία της πρωτοεμφανιζόμενης Μπάγια Μεντχαφέρ, η οποία μεταμορφώνεται σταδιακά από ατίθαση έφηβη που διεκδικεί δυναμικά τις επιθυμίες της σε μια πληγωμένη γυναίκα, κυριολεκτικά και μεταφορικά τραυματισμένη από τη μετωπική της σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Ενας συνδυασμός αθωότητας, υπόγειου, άγουρου αισθησιασμού και εκρηκτικής εφηβικής επαναστατικότητας, η Φάρα της Μεντχαφέρ αναζητά διέξοδο και φευγαλέες δόσεις από μια πολυπόθητη ελευθερία στο τραγούδι και στο πάθος της για τη μουσική, άλλοτε παρασύροντας τους ακροατές της και άλλοτε σοκάροντάς τους με την ευθύτητά της, βιώνει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα και ρουφά διψασμένα την αδρεναλίνη τού να αψηφά τους πάντες και τα πάντα. Την ίδια στιγμή, το εντυπωσιακό σάουντρακ δια χειρός του Ιρακινού συνθέτη Κιγιάμ Αλαμί, ένα μείγμα δυτικών επιρροών, ανατολίτικης παράδοσης και αντιδραστικών στίχων, αναδεικνύεται σε σχεδόν ισάξιο συμπρωταγωνιστή, εκφράζοντας την επιθετικότητα και την οργή μια νέας γενιάς που ακόμα δεν ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει.
Αργά αλλά σταθερά, η Μπουζίντ υποψιάζει τον θεατή για τη σκοτεινή πλευρά της χώρας της, αυτή που θα προσγειώσει ανώμαλα τη Φάρα στην πραγματικότητα και θα κάνει τη μουσική να σιγήσει. Ομως αντί για μια συμβατικά επεξηγηματική, ή ακόμα και ρεπορταζιακή, απεικόνιση των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα που θα επέλεγαν άλλοι, ενδεχομένως δυτικοί σκηνοθέτες, η Μπουζίντ επιδεικνύει μια σαφέστατα πιο βιωματική ματιά. Μέσα από τη διαρκώς απειλητική ατμόσφαιρα που καλλιεργούν τα αδιάκριτα ανδρικά βλέμματα που συναντά στο δρόμο της η ηρωίδα, την αμήχανη ή ακόμα και ενοχλημένη αντίδραση του ακροατηρίου απέναντι στους πολιτικά φορτισμένους στίχους των τραγουδιών του συγκροτήματός της, στη μακάρια –ακόμη– και συνάμα ολοένα και πιο δυσοίωνη άγνοιά της για τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε της βήμα, αλλά και στο μουδιασμένο από την αγωνία πρόσωπο της μητέρας της.
Και ακριβώς εκεί, στη θυελλώδη σχέση μητέρας και κόρης, η Μπουζίντ τοποθετεί την καρδιά μιας ταινίας που πάλλεται από ενέργεια και υπόκωφη ένταση, και εναποθέτει ταυτόχρονα τις ελπίδες της χώρας της για το αύριο.
ΠΗΓΗ FLIX.GR

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Όσα φέρνει ο χρόνος


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ο μετρ των ρομαντικών κομεντί Ρίτσαρντ Κέρτις («Notting Hill», «Love, Actually») επιστρέφει με μία ερωτική ιστορία που θέλει να μας εμπνεύσει ν' αδράξουμε - ή ν΄αλλάξουμε! - τη μέρα.

  • Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Ντόμναλ Γκλίσον, 
  • Μπιλ Νάι, Λίντσεϊ Ντάνκαν, Τομ Χολάντερ, Μάργκοτ Ρόμπι

  • Γράφει η Λήδα Γαλανού
Ο Τιμ είναι 21 χρόνων, ασκούμενος δικηγόρος. Ζει στο Λονδίνο κι έχει θαυμάσια σχέση με τους εκκεντρικούς γονείς του και τη μικρή του αδελφή. Δεν έχει θαυμάσιες σχέσεις με τις γυναίκες. Στα γενέθλια της ενηλικίωσής του, ο μπαμπάς του θα του αποκαλύψει ένα τεράστιο μυστικό: όπως όλοι οι άντρες της οικογένειάς του, μπορεί κι αυτός να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, αρκεί να βρεθεί πίσω από μια κλειστή πόρτα και να σκεφτεί σε ποια στιγμή θέλει να μεταφερθεί. Δεν μπορεί ν’ αλλάξει την Ιστορία, μπορεί όμως να «προβάρει» τα φλερτ του και να διορθώσει τις γκάφες του. Ο Τιμ, φυσικά, στην αρχή θα χρησιμοποιήσει το χάρισμά του για να βρει (και να κρατήσει) τον έρωτα. Γρήγορα όμως θα καταλάβει ότι τα ευχάριστα της ζωής έρχονται χέρι-χέρι με τα δυσάρεστα, ακόμα και για όσους έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Ο Ρίτσαρντ Κέρτις μάς έχει καλομάθει με κάποιες από τις πιο καλογραμμένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά: από το σενάριο του «Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία», μέχρι τα «Notting Hill» και «Love Actually». Γι’ αυτό και την κάθε νέα ταινία του την περιμένουμε με ανεβασμένες προσδοκίες. Στο «About Time» ο Κέρτις χτίζει πάνω σε μια χαριτωμένη ιδέα, κάνει πραγματικότητα την οικουμενική ευχή «να μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να διορθώσουμε κάτι, να τα πούμε καλύτερα, να πούμε ναι αντί για όχι.» Ο Ντόμναλ Γκλίσον, ή Μπιλ Γουίσλι για τους φαν του «Χάρι Πότερ» ή Λέβιν από την «Αννα Καρένινα», αναλαμβάνει το «θρόνο» όπου παλαιότερα θα καθόταν αναμφισβήτητα ο Χιου Γκραντ και τα καταφέρνει θαυμάσια, με λιγότερο σεξ απίλ αλλά ακαταμάχητες αδυναμίες που ζητούν αγκαλιά. Η Ρέιτσελ ΜακΑνταμς υποδύεται το ρόλο που γνωρίζει καλύτερα: αυτόν της quirky, ακτινοβόλου και γλυκιάς συντρόφου. Ο Μπιλ Νάι στο ρόλο του πατέρα κλέβει την παράσταση, πιστός στο σκηνοθέτη που λίγο παλιότερα έδωσε νέα πνοή στην καριέρα του.

Οι ήρωες του Ρίτσαρντ Κέρτις είναι οικείοι και αμέσως συμπαθείς μέσα στην εκκεντρικότητά τους. Το Λονδίνο και η Κορνουάλη στεγάζουν ιδανικά τους έρωτες, τις αγάπες, τα δάκρυα και το χιούμορ τους, πάντα με προσεκτικά διαλεγμένα ρετρό ποπ τραγούδια για υπόκρουση. Μια ηλιόλουστη βόλτα διαδέχεται έναν ευτυχισμένο γάμο με καταρρακτώδη βροχή με τη γοητεία που ξέρει να απλώνει στα πλάνα του ο βρετανός σκηνοθέτης. Οι δεύτεροι χαρακτήρες ξεπροβάλλουν, όπως και στις άλλες ταινίες του, γλαφυροί, αθυρόστομοι και διασκεδαστικοί.  Οι αιχμηροί διάλογοι, οι αλησμόνητες ατάκες, οι ήρωες με μεγαλύτερη ένταση στις καλές και στις θλιμμένες τους στιγμές, μια εσωτερική δύναμη που ζωντάνευε στην οθόνη ιστορίες και φιγούρες βγαλμένες από ένα κοφτερό μυαλό. Γι’ αυτό και βλέποντάς τη, παρά το χαμόγελο και τη συγκίνηση, δεν μπορεί κανείς παρά να ευχηθεί να γύριζε για λίγο το χρόνο πίσω....