Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
ΣΕ ΔΥΟ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 19-21 ΚΑΙ 21-23
Χρυσός Φοίνικας, 69ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών
Βραβείο Κοινού, 64ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν
Βραβείο Κοινού, 70ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Λοκάρνο

“Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, είμαι πολίτης. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο».
Δέκα χρόνια μετά το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι, ο καταξιωμένος Βρετανός σκηνοθέτης αποσπά τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα του και συγκαταλέγεται πια ανάμεσα στους λίγους διπλά βραβευμένους με το Φοίνικα δημιουργούς. Η νέα ταινία του Ken Loach, σε σενάριο του σταθερού συνεργάτη του Paul Laverty (Bread and Roses, Sweet 16, My Name is Joe), εκπροσωπεί το ανθρωποκεντρικό, πολιτικό σινεμά για το οποίο αυτό το δίδυμο είναι διάσημο, ενώ οι χαρακτήρες της ταινίας συγκλονίζουν και μένουν αξέχαστοι, όπως και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται. Συγκινητικό και φορτισμένο, το Eγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ παρακολουθεί τον αγώνα δύο ανθρώπων ενάντια στη γραφειοκρατία, αλλά και τη δύναμη τους να σταθούν με αξιοπρέπεια στις πιο αντίξοες συνθήκες.
O Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός από το Newcastle. Για πρώτη φορά μετά από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο, θα χρειαστεί τη βοήθεια της πολιτείας για να ζήσει, όμως η γραφειοκρατία τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Μέσα από την περιπέτεια αυτή, διασταυρώνεται με μια ανύπαντρη μητέρα και τα δύο παιδιά της. Βρίσκοντας αναπάντεχη οικογενειακή θαλπωρή ο ένας στον άλλο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και προσπαθούν να αντισταθούν στις δυσκολίες.  

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

VICTORIA




ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Σκηνοθεσία: 


Η Victoria είναι μία κοπέλα από την Μαδρίτη που ζει στο Βερολίνο εδώ και λίγους μήνες. Δεν μιλά Γερμανικά, όμως είναι ενθουσιασμένη με τη δυναμική της πόλης και τους ανθρώπους της. Είναι ευθύς και δεν διστάζει να φλερτάρει με τον μπαρμαν στο κλαμπ του Kreuzberg, της πιο εναλλακτικής συνοικίας του Βερολίνου, ενώ όταν στο δρόμο της επιστροφής κάποια άγνωστοι θα της συστηθούν, εκείνη σε αντίθεση με τις περισσότερες κοπέλες στην ηλικία της, δέχεται. Έτσι θα ξεκινήσει μια μεγάλη μεταμεσονύχτια περιπέτεια στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με αυτούς τους τέσσερις αγνώστους και κυρίως τον γοητευτικό Σονε, που το όνομα του θα πει ήλιος και που έχει δικό του μαγαζί, αυτοκίνητο και είναι συγγενής του Μότσαρτ, σύμφωνα με τον ίδιο. Οι πέντε της παρέας θα μπλεχτούν σε μπελάδες με την μαφία και την αστυνομία, σε μία ταινία που περιγράφει τις περιπέτειες τους σε πραγματικό χρόνο. - 
Αυτή είναι η σχετικά πεζή ιστορία που πραγματεύεται το σενάριο, αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν στο Διαγωνιστικό της Berlinale, αν δεν υπήρχε μια τεράστια λεπτομέρεια. Ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper, αποφάσισε να γυρίσει αυτήν  την ταινία σε ένα και μόνο take (για την ακρίβεια δύο, αλλά ως ένα διαφημίστηκε), με μία μόνο κάμερα. Έτσι καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ο ένας και μοναδικός κάμερα μαν, ακολουθεί τους ηθοποιούς, που για δύο και πλέον ώρες παίζουν ακατάπαυστα σε κάποιες δύσκολες σκηνές. Ακόμα και σκηνές δράσης περιλαμβάνει η ταινία, οπότε καταλαβαίνει κάποιος πόσο δύσκολο είναι το γύρισμα με τον τρόπο που επιλέχθηκε. Η ταινία σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, και δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε με βάση το αποτέλεσμα, δεν υπέστη καθόλου μοντάζ με αποτέλεσμα να μιλάμε στην ουσία για ένα θεατρικό επί της μεγάλης οθόνης, γυρισμένο όμως σε πραγματικό χώρο, δηλαδή το περισσότερο στους δρόμους του Βερολίνου και χρόνο, καθώς οι ηθοποιοί ζουν τον ρόλο τους χωρίς διαλείμματα και χωρίς τα λάθη να επιτρέπονται. -
Αυτή η ιδιομορφία είναι που κάνει το Victoria μία πραγματικά σημαντική ταινία. Οι συντελεστές της ταινίας δούλεψαν σίγουρα πολύ σε πρόβες, δούλεψαν τα τεχνικά θέματα των χώρων που θα γινόταν το συνεχές γύρισμα και έφτιαξαν τελικά ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Για να πετύχει αυτό το πείραμα βέβαια χρειάστηκαν και δύο εκπληκτικοί ηθοποιοί, ένα σενάριο γεμάτο αυτοσχεδιασμούς, ανάλογα με την εξέλιξη του γυρίσματος και ένας διευθυντής φωτογραφίας που έσωσε τα πάντα για να γυρίσει δύο και πλέον ώρες χωρίς διάλειμμα.
Τους τρεις μήνες πρόβες της ταινίας ακολούθησαν τρεις λείψεις, τρεις φορές λοιπόν είχαμε ολόκληρο το γύρισμα της ταινίας, με όλες τις σκηνές της από την αρχή μέχρι και το τέλος, με τον σκηνοθέτη να επιλέγει τελικά την τρίτη λήψη για να κάνει πρεμιέρα στην Berlinale, καθώς τα cuts και ο συνδυασμός από τις τρεις λήψεις απαγορεύονταν, αλλά δεν ήταν και δυνατά λόγω των αυτοσχεδιασμών και την αλλαγή στο ύφος. Το άγχος του Schipper μάλιστα, ήταν, όπως είπε ο ίδιος, μήπως του αρέσουν σκηνές από διαφορετικά takes, όμως τελικά έμενε ενθουσιασμένος με το τρίτο γύρισμα και αυτό είναι που μας έδειξε αμοντάριστο στην Berlinale.
Το κατόρθωμα όλων όσων συμμετείχαν στο Victoria χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό της Berlinale, ενώ ακόμα ένας δημοσιογράφος στην συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι το Victoria είναι η καλύτερη Γερμανική ταινία που είδαμε στην Berlinale εδώ και αρκετά χρόνια. Σίγουρα αυτό δεν θα ίσχυε αν το Victoria ήταν γυρισμένο κάτω από κανονικές συνθήκες, όμως αυτή ακριβώς η πρωτοτυπία είναι που προσθέτει μεγαλύτερη ένταση, καλύτερες ερμηνείες και τελικά μια ταινία που μπορεί να μην έχει βαρυσήμαντα μηνύματα, είναι όμως η περιπέτεια όπως θα έπρεπε να είναι.
- See more at: http://cinefreaks.gr/movie/victoria/#sthash.hMmh73of.dpuf

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Ταξιδεύει


....στην Πρέβεζα
13 και 14 Μαρτίου2017 ώρα 21.00
στο Πολιτιστικό Κέντρο

Διοργάνωση
Δήμος Πρέβεζας
Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

Θα προβληθούν όλες οι βραβευμένες ταινίες

Είσοδος Ελεύθερη

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Με τα μάτια ανοιχτά


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Γαλλία - Τυνησία, 2016
  • Παραγωγή: Σάντρα ντε Φονσέκα
  • Σκηνοθεσία: Λέιλα Μπουζίντ
  • Σενάριο: Λέιλα Μπουζίντ, Μαρί - Σοφί Σαμπόν
  • Μουσική: Κιάμ Αλαμί
  • Πρωταγωνιστούν: Μπαγιά Μεντχαφάρ, Γκάλια Μπενάλι, Μοντασάρ Αγιάρι
  • Διάρκεια: 102 λεπτά

Βρισκόμαστε στην Τυνησία το 2010, λίγους μήνες πριν από την «Επανάσταση των Γιασεμιών», η οποία πυροδότησε στην ουσία αυτό που ονομάστηκε «Αραβική Ανοιξη», τερματίζοντας μια δικτατορία τριών σχεδόν δεκαετιών. Η Φάρα, δεκαοκτώ ετών, μόλις τελείωσε το σχολείο, και η οικογένειά της ήδη τη φαντάζεται να σπουδάζει Ιατρική. Εκείνη, όμως, έχει άλλα όνειρα. Τραγουδάει σε ένα συγκρότημα με πολιτικό στίχο, που μόλις ξεκινά να δίνει συναυλίες. Είναι παθιασμένη με τη ζωή, πίνει αλκοόλ, ανακαλύπτει τον έρωτα και την πόλη της τη νύχτα, αντίθετα με τις επιθυμίες της πιο συντηρητικής μητέρας της Χαγιέτ, που γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά της πατρίδας της και τα όρια της συντηρητικής κοινωνίας της, με τα οποία σύντομα θα έρθει αντιμέτωπη και η ίδια η Φάρα.
Βοηθός του Αμπντελατίφ Κεσίς στη «Ζωή της Αντέλ», η Λέιλα Μπουζίντ μοιάζει να μοιράζεται με τον συμπατριώτη της σκηνοθέτη, και κυρίως με την ταινία του, «Κουσκούς με Φρέσκο Ψάρι», τον επίμονο τρόπο με τον οποίο η χειροκίνητη κάμερα ακολουθεί στενά τους χαρακτήρες, και κυρίως την αγάπη για τις δυναμικές νεαρές ηρωίδες που εκτονώνουν τα συναισθήματά τους μέσα από το χορό και τη μουσική, σαν απάντηση με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τη συντηρητική κοινωνία της πατρίδας τους. 

Το «Με τα Μάτια Ανοιχτά», το εντυπωσιακό μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Μπουζίντ, ίσως να εξελισσόταν σε μια συμβατική ταινία ενηλικίωσης που θα μπορούσε να εκτυλίσσεται οπουδήποτε, αν οι διαστάσεις που της δίνει η σκηνοθέτιδα δεν ήταν παράλληλα εκείνες μιας καθαρά πολιτικής ταινίας, που μιλά με εξίσου διαυγή και αποκαλυπτικό τρόπο για την εφηβεία όσο και για την ταραγμένη πολιτική κατάσταση και το αυταρχικό καθεστώς της Τυνησίας την περίοδο που καταγράφει.
Το κάνει, όμως, με έναν επιδέξια ύπουλο τρόπο που ξεφεύγει από τις παγίδες μιας στρατευμένης ταινίας του λεγόμενου σινεμά καταγγελίας, πλάθοντας έναν χαρακτήρα που μπορεί από τη μια μεριά να εκπροσωπεί με έμμεσο τρόπο τους αγώνες και τις αγωνίες μιας ολόκληρης χώρας ή να χρησιμεύει ως σύμβολο (μιας νεολαίας που διψά να αντιδράσει απέναντι στο κατεστημένο κάθε είδους, χωρίς να γνωρίζει ακόμα τις συνέπειες), αλλά από την άλλη δεν παύει ποτέ να αποτελεί μια σύνθετα σκιαγραφημένη προσωπικότητα – κάτι που πριμοδοτείται και από την πηγαία, σαρωτική ερμηνεία της πρωτοεμφανιζόμενης Μπάγια Μεντχαφέρ, η οποία μεταμορφώνεται σταδιακά από ατίθαση έφηβη που διεκδικεί δυναμικά τις επιθυμίες της σε μια πληγωμένη γυναίκα, κυριολεκτικά και μεταφορικά τραυματισμένη από τη μετωπική της σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Ενας συνδυασμός αθωότητας, υπόγειου, άγουρου αισθησιασμού και εκρηκτικής εφηβικής επαναστατικότητας, η Φάρα της Μεντχαφέρ αναζητά διέξοδο και φευγαλέες δόσεις από μια πολυπόθητη ελευθερία στο τραγούδι και στο πάθος της για τη μουσική, άλλοτε παρασύροντας τους ακροατές της και άλλοτε σοκάροντάς τους με την ευθύτητά της, βιώνει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα και ρουφά διψασμένα την αδρεναλίνη τού να αψηφά τους πάντες και τα πάντα. Την ίδια στιγμή, το εντυπωσιακό σάουντρακ δια χειρός του Ιρακινού συνθέτη Κιγιάμ Αλαμί, ένα μείγμα δυτικών επιρροών, ανατολίτικης παράδοσης και αντιδραστικών στίχων, αναδεικνύεται σε σχεδόν ισάξιο συμπρωταγωνιστή, εκφράζοντας την επιθετικότητα και την οργή μια νέας γενιάς που ακόμα δεν ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει.
Αργά αλλά σταθερά, η Μπουζίντ υποψιάζει τον θεατή για τη σκοτεινή πλευρά της χώρας της, αυτή που θα προσγειώσει ανώμαλα τη Φάρα στην πραγματικότητα και θα κάνει τη μουσική να σιγήσει. Ομως αντί για μια συμβατικά επεξηγηματική, ή ακόμα και ρεπορταζιακή, απεικόνιση των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα που θα επέλεγαν άλλοι, ενδεχομένως δυτικοί σκηνοθέτες, η Μπουζίντ επιδεικνύει μια σαφέστατα πιο βιωματική ματιά. Μέσα από τη διαρκώς απειλητική ατμόσφαιρα που καλλιεργούν τα αδιάκριτα ανδρικά βλέμματα που συναντά στο δρόμο της η ηρωίδα, την αμήχανη ή ακόμα και ενοχλημένη αντίδραση του ακροατηρίου απέναντι στους πολιτικά φορτισμένους στίχους των τραγουδιών του συγκροτήματός της, στη μακάρια –ακόμη– και συνάμα ολοένα και πιο δυσοίωνη άγνοιά της για τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε της βήμα, αλλά και στο μουδιασμένο από την αγωνία πρόσωπο της μητέρας της.
Και ακριβώς εκεί, στη θυελλώδη σχέση μητέρας και κόρης, η Μπουζίντ τοποθετεί την καρδιά μιας ταινίας που πάλλεται από ενέργεια και υπόκωφη ένταση, και εναποθέτει ταυτόχρονα τις ελπίδες της χώρας της για το αύριο.
ΠΗΓΗ FLIX.GR

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Όσα φέρνει ο χρόνος


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ο μετρ των ρομαντικών κομεντί Ρίτσαρντ Κέρτις («Notting Hill», «Love, Actually») επιστρέφει με μία ερωτική ιστορία που θέλει να μας εμπνεύσει ν' αδράξουμε - ή ν΄αλλάξουμε! - τη μέρα.

  • Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Ντόμναλ Γκλίσον, 
  • Μπιλ Νάι, Λίντσεϊ Ντάνκαν, Τομ Χολάντερ, Μάργκοτ Ρόμπι

  • Γράφει η Λήδα Γαλανού
Ο Τιμ είναι 21 χρόνων, ασκούμενος δικηγόρος. Ζει στο Λονδίνο κι έχει θαυμάσια σχέση με τους εκκεντρικούς γονείς του και τη μικρή του αδελφή. Δεν έχει θαυμάσιες σχέσεις με τις γυναίκες. Στα γενέθλια της ενηλικίωσής του, ο μπαμπάς του θα του αποκαλύψει ένα τεράστιο μυστικό: όπως όλοι οι άντρες της οικογένειάς του, μπορεί κι αυτός να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, αρκεί να βρεθεί πίσω από μια κλειστή πόρτα και να σκεφτεί σε ποια στιγμή θέλει να μεταφερθεί. Δεν μπορεί ν’ αλλάξει την Ιστορία, μπορεί όμως να «προβάρει» τα φλερτ του και να διορθώσει τις γκάφες του. Ο Τιμ, φυσικά, στην αρχή θα χρησιμοποιήσει το χάρισμά του για να βρει (και να κρατήσει) τον έρωτα. Γρήγορα όμως θα καταλάβει ότι τα ευχάριστα της ζωής έρχονται χέρι-χέρι με τα δυσάρεστα, ακόμα και για όσους έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Ο Ρίτσαρντ Κέρτις μάς έχει καλομάθει με κάποιες από τις πιο καλογραμμένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά: από το σενάριο του «Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία», μέχρι τα «Notting Hill» και «Love Actually». Γι’ αυτό και την κάθε νέα ταινία του την περιμένουμε με ανεβασμένες προσδοκίες. Στο «About Time» ο Κέρτις χτίζει πάνω σε μια χαριτωμένη ιδέα, κάνει πραγματικότητα την οικουμενική ευχή «να μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να διορθώσουμε κάτι, να τα πούμε καλύτερα, να πούμε ναι αντί για όχι.» Ο Ντόμναλ Γκλίσον, ή Μπιλ Γουίσλι για τους φαν του «Χάρι Πότερ» ή Λέβιν από την «Αννα Καρένινα», αναλαμβάνει το «θρόνο» όπου παλαιότερα θα καθόταν αναμφισβήτητα ο Χιου Γκραντ και τα καταφέρνει θαυμάσια, με λιγότερο σεξ απίλ αλλά ακαταμάχητες αδυναμίες που ζητούν αγκαλιά. Η Ρέιτσελ ΜακΑνταμς υποδύεται το ρόλο που γνωρίζει καλύτερα: αυτόν της quirky, ακτινοβόλου και γλυκιάς συντρόφου. Ο Μπιλ Νάι στο ρόλο του πατέρα κλέβει την παράσταση, πιστός στο σκηνοθέτη που λίγο παλιότερα έδωσε νέα πνοή στην καριέρα του.

Οι ήρωες του Ρίτσαρντ Κέρτις είναι οικείοι και αμέσως συμπαθείς μέσα στην εκκεντρικότητά τους. Το Λονδίνο και η Κορνουάλη στεγάζουν ιδανικά τους έρωτες, τις αγάπες, τα δάκρυα και το χιούμορ τους, πάντα με προσεκτικά διαλεγμένα ρετρό ποπ τραγούδια για υπόκρουση. Μια ηλιόλουστη βόλτα διαδέχεται έναν ευτυχισμένο γάμο με καταρρακτώδη βροχή με τη γοητεία που ξέρει να απλώνει στα πλάνα του ο βρετανός σκηνοθέτης. Οι δεύτεροι χαρακτήρες ξεπροβάλλουν, όπως και στις άλλες ταινίες του, γλαφυροί, αθυρόστομοι και διασκεδαστικοί.  Οι αιχμηροί διάλογοι, οι αλησμόνητες ατάκες, οι ήρωες με μεγαλύτερη ένταση στις καλές και στις θλιμμένες τους στιγμές, μια εσωτερική δύναμη που ζωντάνευε στην οθόνη ιστορίες και φιγούρες βγαλμένες από ένα κοφτερό μυαλό. Γι’ αυτό και βλέποντάς τη, παρά το χαμόγελο και τη συγκίνηση, δεν μπορεί κανείς παρά να ευχηθεί να γύριζε για λίγο το χρόνο πίσω....

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Florence φάλτσο σοπράνο




ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΣΤΗΒΕΝ ΦΡΙΑΡΣ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ - ΧΙΟΥ ΓΚΡΑΝΤ

Η τρεις φορές βραβευμένη με Οσκαρ Μέριλ Στριπ ενσαρκώνει τη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, μια τουλάχιστον κακόφωνη, καλτ τραγουδίστρια όπερας που «μεσουράνησε» στη Νέα Υόρκη τις δεκαετίες του ’30 και του ’40. Η ξεκαρδιστική, αλλά και συγκινητική αυτή ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Η κοσμική Νεοϋορκέζα Μαντάμ Φλόρενς πιστεύει πως είναι το αηδόνι της όπερας ενώ στην πραγματικότητα είναι εντελώς φάλτσα. Ο σύζυγος και ατζέντης της, Σεντ Κλερ Μπέιφιλντ, ένας Αγγλος αριστοκράτης και αποτυχημένος ηθοποιός, συντηρεί αυτή της την ψευδαίσθηση. Οταν η Φλόρενς αποφασίζει να δώσει κονσέρτο στο θρυλικό Κάρνεγκι Χολ το 1944, ο Σεντ Κλερ ξέρει ότι καλείται να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του.
Μπορεί η ηρωίδα της να είναι μια γυναίκα με παντελή έλλειψη ταλέντου, αλλά η Μέριλ Στριπ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη ακόμη κι όταν τραγουδά με τρόπο επώδυνα φάλτσο. Το φιλμ του Στίβεν Φρίαρς δεν θα ήταν το ίδιο δίχως την πρωταγωνίστρια του, που για μια ακόμη φορά δείχνει ότι (ναι ακούγεται κλισέ, αλλά είναι αλήθεια) ότι μπορεί να παίξει τα πάντα και να προσθέσει ειδικό βάρος σε κάθε ρόλο.
Η ιστορία της Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς μιας γυναίκας που έζησε με την ψευδαίσθηση πως κατείχε ένα σπάνιο ταλέντο στο τραγούδι, μια ψευδαίσθηση που οχυρώθηκε από την μεγάλη της περιουσία και τον προστατευτικό της σύζυγο, ανοίγεται βεβαίως σε μια σειρά από θεματικές που αγγίζουν μια τεράστια γκάμα. Από την τέχνη έως την ίδια την ζωή, από την σημασία που έχει η πρώτη για την δεύτερη κι από τις επιλογές μας για το πως τελικά επιλέγουμε να ζούμε.
Η ιστορία του, τρυφερή και άβολη, εν δυνάμει εξαιρετικά πικρή και θλιμμένη δείχνει τα αληθινά της χρώματα μόνο σε λίγες στιγμές κι ακόμη και τότε μάλλον διακριτικά, αφού ο Στίβεν Φρίαρς επιλέγει να κάνει μια ταινία για ένα το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό, μια σχεδόν ξεκάθαρη κωμωδία με κάποιες μόνο πιο σοβαρές στιγμές.
ΠΗΓΗ Flix.gr

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Ο Νίκος Καζαντζάκης,ένας στοχαστής του καιρού μας


Ο Δήμος Πρέβεζας και η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας
σας προσκαλούν στην εκδήλωση Πολιτισμού και Παιδείας
Ο Νίκος Καζαντζάκης,ένας στοχαστής του καιρού μας
στην οποία εισηγητής θα είναι ο Γιώργος Στασινάκης
Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη
Η εκδήλωση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο
2017 Έτος Νίκου Καζαντζάκη (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού)
και θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου ώρα 19.30
στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας
Θα ακολουθήσει συζήτηση
Μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πρέβεζας θα παρουσιάσουν εργασία πάνω στο έργο του λογοτέχνη

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Invisible-Ο Δημήτρης Αθανίτης στην Πρέβεζα


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΘΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ 
Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΙΤΗΣ

 Στους ανοιχτούς χώρους της ευρύτερης Αττικής με επίκεντρο τον Ασπρόπυργο ο Δημήτρης Αθανίτης αναπτύσσει μια ιστορία εμμονής και εκδίκησης. Ο Άρης είναι ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Όταν ξαφνικά απολύεται χωρίς καμιά προειδοποίηση, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος, καθώς νιώθει θύμα μιας ακραίας αδικίας. Όμως ο Άρης δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τον εξάχρονο γιο του.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Γιάννης Στάνκογλου, που υποδύεται τον κεντρικό ήρωα, ενώ στο ρόλο του γιου του, εμφανίζεται ο μικρός Χρήστος Μπενέτσης. Άλλους ρόλους κρατούν η Κόρα Καρβούνη, ο Κώστας Ξυκομηνός, ο Μενέλαος Χαζαράκης, η Ευα Στυλάντερ, η Βιργινία Ταμπαροπούλου και η Νικολίτσα Ντρίζη.
Τρία χρόνια μετά τις «Τρεις Μέρες Ευτυχίας», ο Δημήτρης Αθανίτης επιστρέφει με μια ιστορία γύρω από ένα μοναχικό ήρωα όπως στη πρώτη ταινία του, το καλτ «Αντίο Βερολίνο».
Το σενάριο της ταινίας υπογράφουν ο Δ. Αθανίτης με τον Γιώργο Μακρή, ενώ την παραγωγή έχουν αναλάβει η Dna Films και η Προσέγγιση, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Παραγωγοί είναι ο Πάνος Παπαδόπουλος και ο Δημήτρης Αθανίτης. 
Η μουσική της ταινίας είναι από τον Papercut, η φωτογραφία είναι του Γιάννη Φώτου, καλλιτεχνική διεύθυνση, σκηνικά και κοστούμια από την Στέλλα Κάλτσου, το μοντάζ από τον Σταμάτη Μαγουλά.
σημείωμα σκηνοθέτη
Το θέμα της ταινίας είναι ουσιαστικά το κινούμενο έδαφος κάτω από τα πόδια μιας ολόκληρης κοινωνίας, που ξαφνικά ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο.
Ο ήρωας, ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος, όταν απολυθεί θα βρεθεί στο κενό. Εχοντας ένα στενό κοινωνικό περιβάλλον, αποκομμένος από οικογένεια, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει από πουθενά να πιαστεί. Καθώς χάνει τη δουλειά του, χάνει και τη σύνδεση με την κοινωνία.
Νιώθοντας ότι καταδικάζεται σε εξαφάνιση, ο ήρωας αντιδρά άμεσα και φορτισμένα, δεν μπορεί να σκεφτεί. Αισθάνεται απόλυτα ταπεινωμένος, αφού του αρνούνται μια εξήγηση, η μια δεύτερη ευκαιρία και ταυτόχρονα ότι είναι θύμα μιας απόλυτης αδικίας. Αισθάνεται ότι δεν υπάρχει γι’ αυτούς, όπως δεν υπάρχει πια και για τη γυναίκα του. Αισθάνεται αόρατος.
Ο Αρης αντιδρά στον παραλογισμό και στην ταπείνωση που ζει, με τον δικό του ναίφ τρόπο. Αποφασίζει να εκδικηθεί το πρόσωπο που θεωρεί υπεύθυνο. Με το όπλο, θέλει να απονείμει δικαιοσύνη και να δώσει στον εαυτό του, τη δυνατότητα να δικάσει τον ένοχο και να τον τιμωρήσει.
Απέναντι σ΄ αυτή την εμμονή που τυφλώνει τον Αρη και τον οδηγεί στα άκρα, ο γιος του είναι η μόνη αντίρροπη δύναμη, η μόνη πραγματική σχέση του με τον κόσμο.
Η ταινία βάζει την πρόκληση να μιλήσεις μέσα από έναν ήρωα που ξεπερνά τα όρια, για μια κατάσταση που ξεπερνά το προσωπικό.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΡΔΙΑ ΒΟΥΝΟ


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2 ΦΛΕΒΑΡΗ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΠΗΓΗ:one from the heart

Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία του Ισλανδού Νταγκούρ Κάρι, ΚΑΡΔΙΑ ΒΟΥΝΟ (VIRGINMOUNTAIN / FUSI). Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Berlinale Special Gala) ενώ στη συνέχεια διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Tribeca με τα Bραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας και Καλύτερου Σεναρίου. Αναδείχθηκε ως η Καλύτερη Σκανδιναβική Ταινία της χρονιάς για το Nordic Film Council, ενώ προβλήθηκε ανάμεσα σε άλλα και στα φεστιβάλ Λονδίνου, Κάρλοβι Βάρι, CPH PIX (Βραβείο Κοινού), Καϊρου (Βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Καλύτερης Σκηνοθεσίας).  
Μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.
Ο Φούσι είναι πια σαράντα χρονών και ακόμα δεν έχει το κουράγιο να ενηλικιωθεί. Κινείται σαν υπνωτισμένος μέσα στην καθημερινότητα όπου η ρουτίνα κυριαρχεί. Όταν μια γυναίκα γεμάτη ζωντάνια και ένα οκτάχρονο κοριτσάκι εμφανιστούν αναπάντεχα στη ζωή του, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να ζήσει όσα του προσφέρει η ζωή.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
Δεν είναι μια συνειδητή απόφαση να έχω ως ήρωες στις ταινίες μου περιθωριακούς αουτσάϊντερς. Απλά με ενδιαφέρει να δημιουργώ τους καλύτερους δυνατούς χαρακτήρες, και αυτοί που είναι λίγο παράξενοι, αυτοί που αισθάνονται λίγο άβολα είναι αυτοί που δημιουργούν ενδιαφέρουσες καταστάσεις παρά εκείνοι που ακολουθούν τη νόρμα. Εκεί εστιάζω: στο χαρακτήρα και στις καταστάσεις. Αλλά ο όρος «περιθωριακός» δεν ήταν ποτέ στο μυαλό μου μέχρι που άρχισαν να με ρωτούν σχετικά οι δημοσιογράφοι.
Μόλις βάλεις το στοιχείο «αγόρι γνωρίζει κορίτσι» σε μια ταινία, η ιστορία συνήθως μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Γίνεται προβλέψιμη και επίτηδες προσπάθησα να κάνω μια ανατροπή σε αυτό το κλισέ. Επίσης, ένιωσα πως ο Φούσι, ο κεντρικός χαρακτήρας χρειαζόταν ένα διαφορετικό είδος ολοκλήρωσης. Ήθελα το τέλος να είναι ταυτόχρονα πολύ μικρό και πολύ μεγάλο. Συνειδητοποιούμε ότι κάτι που στους περισσότερους από εμάς φαίνεται μια εντελώς συνηθισμένη δράση, για τον Φούσι είναι ένα επαναστατικό βήμα.
Πρόκειται για μια ιστορία για έναν άνδρα που κάνει ένα καθοριστικό βήμα για την υπόλοιπη ζωή του. Είναι κάτι με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί πολύς κόσμος, ελπίζω. Επιπλέον, πιστεύω ότι όλοι έχουμε νιώσει ενοχές γιατί κριτικάραμε κάποιον άδικα. Στον χριστιανικό κόσμο υπάρχει ο σπόρος των τύψεων που προκύπτουν από αυτές τις ενοχές. Όταν μοντάραμε την ταινία, έπαιζε ανάποδα για μια στιγμή ο ήχος και το όνομα του πρωταγωνιστή στα ισλανδικά Φούσι, ακούστηκε ως Ιησούς (Jesu), ηχητικά ακούστηκε έτσι και σκέφτηκα να μια ωραία σύμπτωση.
Έγραψαν για την ταινία:
«Η βραβευμένη ταινία του Ισλανδού σκηνοθέτη Νταγκούρ Κάρι παρακολουθεί τις αλλαγές στη ζωή ενός ευγενή γίγαντα που ερωτεύεται. Ο Φούσι, ο ήρωας της 4ης ταινίας του Νταγκούρ Κάρι, είναι ένας γιγάντιος άνδρας. Έχει όμως μεγάλη καρδιά. 43 χρονών και ακόμα ζει με τη μητέρα του, ενσαρκώνει τον λυπημένο γλυκό ήρωα για τον οποίο πρότυπο υπήρξε ο Μάρτυ του Έρνεστ Μποργκίν. Δουλεύοντας με μικρές στιγμές γεμάτες εκπλήξεις, ο Κάρι διευκολύνει την φανταστική ερμηνεία του Γκούναρ Γιόνσον, χαρτογραφώντας ένα συγκινητικό και εντελώς αληθοφανές άνοιγμα των δυνατοτήτων του καθώς ο Φούσι ερωτεύεται. Βραβευμένη με το Μεγάλο Βραβείο και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο φεστιβάλ της Tribeca, η ταινία Καρδιά Βουνό μπορεί να λάμψει στα σινεμά». Variety
«Μια τρυφερή ρομαντική κομεντί, μια ιστορία ενηλικίωσης ειπωμένη με ευαισθησία, με ακριβώς τους σωστούς τόνους μελαγχολίας αποφεύγοντας όλα τα κλισέ στα οποία θα κατέφευγε το Χόλιγουντ σε παρόμοιες κατάστασεις. Ο Νταγκούρ Κάρι, με το δικό του χιούμορ σήμα κατατεθέν, κρατάει έναν απλό και άμεσο ρυθμό». Screen
«Mια σκεπτόμενη, ελκυστική και συμπονετική ματιά σε έναν μοναχικό αντιήρωα και το κενό που νιώθει. Ο ισλανδικός τίτλος της ταινίας είναι το όνομα του πρωταγωνιστή, Φούσι, ένας τεράστιος, αφελής και απομονωμένος άνδρας. Δεν πρόκειται για την ισλανδική εκδοχή της ταινίας του Τζαντ Άπατοου The 40 Year Old Virgin αν και στην επιφάνεια μπορεί να διαβαστεί σαν μια πιο δραματική απόδοση μιας παρόμοιας ιστορίας. Η παρθενία και το σεξ δεν είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος των ταινιών του Κάρι, και η ταινία Καρδιά Βουνό εστιάζει στην επικοινωνία και την έλλειψη της καθώς και στην ανθρώπινη συμπόνια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για την ιστορία ενός ερημίτη που βγαίνει στην επιφάνεια για να δει πώς ζει ο υπόλοιπος κόσμος». Indiewire
«Λιώνουμε μπροστά σε αυτήν την εγκάρδια προσωπικότητα ενός κολοσσού με χαμόγελο παιδιού, η καλοσύνη του οποίου ξεπερνά όλες τις αδικίες που ξεσπούν πάνω του. Ένα ντελικάτο πορτρέτο που προκαλεί θετικά συναισθήματα». Le Parisien
«Μια όμορφη συναισθηματική κομεντί που μας έρχεται από τον κρύο Βορρά. Την κουβαλάει επάξια στους ώμους του ο εντυπωσιακός Γκούναρ Γιόνσον, θυμίζοντας το έργο του Καουρισμάκι». Le Nouvel Observateur

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το τελευταίο μας ταγκό


Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017 ωρα 9.00 μ.μ. 
στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας
η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας 
προβάλλει την αργεντίνικη ταινία 
Ultimo Tango 
Μετά την προβολή της ταινίας 
θα γίνει η κοπή της βασιλόπιτας της ΚΛΠ 
στο φουαγιέ του Πολιτιστικού Κέντρου. 
Θα ακολουθήσει Milonga 
από τους χορευτές tango της πόλης μας. 
Σας καλούμε όλους να συμμετάσχετε
 στη μικρή αυτή γιορτή μας

Λίγα λόγια για την ταινία

Η Μαρία Νιέβες Ρέγο, 80 ετών σήμερα και ο Χουάν Κάρλος Κόπες, 83 ετών, γνωρίστηκαν όταν ήταν 14 και 17 αντίστοιχα και χόρεψαν μαζί για περίπου πενήντα χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια αγάπησαν και μίσησαν ο ένας τον άλλον και πέρασαν πολλούς επίπονους χωρισμούς αλλά πάντα στο τέλος γύριζαν πίσω ο ένας στον άλλον. Τελικά αυτός την άφησε για μια γυναίκα 20 χρόνια νεότερη του, με την οποία και έκαναν μαζί δύο παιδιά. Τώρα, στη δύση της ζωής τους, ο Χουάν και η Μαρία θέλουν να μοιραστούν την ιστορία της αγάπης και του μίσους τους. Στην ταινία, οι δυο τους λένε την ιστορία τους σε μια ομάδα νέων χορευτών και χορογράφων τάνγκο από το Μπούενος Αϊρες, οι οποίοι και μεταμορφώνουν τις πιο όμορφες, συγκινητικές και δραματικές στιγμές του ζευγαριού σε χορογραφίες.
To «Τελευταίο Μας Τανγκό» είναι στην πραγματικότητα η «βρώμικη» ιστορία πίσω από τη γεμάτη επιτυχία, χαμόγελα και φιγούρες που ξεσήκωσαν έναν ολόκληρο λαό ιστορία δύο ανθρώπων που χόρεψαν τη ζωή τους μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν πως ήταν προτιμότερο να χωρίσουν για πάντα.
Μπορεί η ματιά του σκηνοθέτη να δίνει περισσότερο χώρο στην κυρία της υπόθεσης – και δίκαια, αφού είναι αυτή που με αξιοπρέπεια, μελαγχολία αλλά και πληγωμένο εγωισμό θα αφηγηθεί τα χρόνια του θριάμβου και των δύο, αφήνοντας άπλετο χώρο για νοσταλγία, θλίψη, μίσος και απέραντη αγάπη να απλωθούν στο μεγάλο καμβά μιας σχεδόν αυτοβιογραφίας.
Αλλά είναι στην αντιπαράθεση των δύο πρώην αιώνιων εραστών, που συναντιούνται παρά μόνο δυο φορές στην οθόνη, στις μνήμες τους που συμπίπτουν και στα θλιμμένα χαμόγελα με τα οποία στολίζουν το ένδοξο παρελθόν τους που ανακαλύπτεις πως ένα ντοκιμαντέρ για δύο χορευτές μιλάει για κάτι περισσότερο από ένα χορό και πως μια ιστορία αγάπης μιλάει για κάτι περισσότερο από την αγάπη.
Οσα θυμούνται η Μαρία Νιέβες και ο Χουάν Κάρλος Κόπες δεν είναι παρά η ίδια η ιστορία του τανγκό μέσα στον 20ο αιώνα και μαζί η μεγάλη ιστορία μιας χώρας που χόρεψε τα τελευταία αποθέματά ευημερίας της πριν βυθιστεί στη μεγάλη κρίση που τη στιγμάτισε – περίπου τα χρόνια που η δόξα του διάσημου ζευγαριού έφτανε στο τέλος της αφήνοντας για πάντα το παρελθόν στο παρελθόν.
Η επιλογή του Κραλ να αφηγηθεί τις σημαντικότερες στιγμές του ζευγαριού μέσα από σκηνοθετημένες χορογραφίες νέων ομάδων χορευτών τάνγκο που θαυμάζουν το ζευγάρι των Νιέβες – Κόπες και λαχταρούν να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της διαδρομής του, είναι παρακινδυνευμένη, αφού όσο όμορφες κι αν είναι, όσο παθιασμένα και αν μεταφέρουν την ιστορία που αφηγούνται, τόσο πιο μακριά κρατούν την απόσταση από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.
Καμία χορογραφία, καμία σκηνοθεσία και σχεδόν καμία πρόζα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρόσωπο της 80χρονης Μαρία Νιέβες καθώς ανάβει το τσιγάρο της (με πίπα) και προσπαθεί να δικαιώσει τον άνδρα που αγάπησε περισσότερο στη ζώη της χωρίς να κρύψει την πίκρα για την επιλογή του να την παρατήσει, αλλά να συνεχίσει να χορεύει μαζί της.
Το «Τελευταίο Μας Τανγκό», περισσότερο από την ιστορία ενός έρωτα ή μιας χώρας, περισσότερο και από μια ωδή στο ίδιο το τάνγκο που παραμένει η επιτομή ενός ερωτισμού που μοιάζει ικανός να εκραγεί απροειδοποίητα ανά πάσα στιγμή πάνω στην οθόνη, είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που δέθηκαν με κάτι πιο δυνατό από την αγάπη και κάτι πιο ερωτικό από τον έρωτα.
Αυτό που αφηγούνται μπορεί να είναι μικρότερο από αυτό που έζησαν, αλλά αυτό που έζησαν διατρέχει κάθε τους βλέμμα, λέξη και κίνηση. Σε κάθε χώρα το λένε αλλιώς, στην Αργεντινή το λένε τάνγκο...