Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Όσα φέρνει ο χρόνος


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ο μετρ των ρομαντικών κομεντί Ρίτσαρντ Κέρτις («Notting Hill», «Love, Actually») επιστρέφει με μία ερωτική ιστορία που θέλει να μας εμπνεύσει ν' αδράξουμε - ή ν΄αλλάξουμε! - τη μέρα.

  • Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Ντόμναλ Γκλίσον, 
  • Μπιλ Νάι, Λίντσεϊ Ντάνκαν, Τομ Χολάντερ, Μάργκοτ Ρόμπι

  • Γράφει η Λήδα Γαλανού
Ο Τιμ είναι 21 χρόνων, ασκούμενος δικηγόρος. Ζει στο Λονδίνο κι έχει θαυμάσια σχέση με τους εκκεντρικούς γονείς του και τη μικρή του αδελφή. Δεν έχει θαυμάσιες σχέσεις με τις γυναίκες. Στα γενέθλια της ενηλικίωσής του, ο μπαμπάς του θα του αποκαλύψει ένα τεράστιο μυστικό: όπως όλοι οι άντρες της οικογένειάς του, μπορεί κι αυτός να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, αρκεί να βρεθεί πίσω από μια κλειστή πόρτα και να σκεφτεί σε ποια στιγμή θέλει να μεταφερθεί. Δεν μπορεί ν’ αλλάξει την Ιστορία, μπορεί όμως να «προβάρει» τα φλερτ του και να διορθώσει τις γκάφες του. Ο Τιμ, φυσικά, στην αρχή θα χρησιμοποιήσει το χάρισμά του για να βρει (και να κρατήσει) τον έρωτα. Γρήγορα όμως θα καταλάβει ότι τα ευχάριστα της ζωής έρχονται χέρι-χέρι με τα δυσάρεστα, ακόμα και για όσους έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Ο Ρίτσαρντ Κέρτις μάς έχει καλομάθει με κάποιες από τις πιο καλογραμμένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά: από το σενάριο του «Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία», μέχρι τα «Notting Hill» και «Love Actually». Γι’ αυτό και την κάθε νέα ταινία του την περιμένουμε με ανεβασμένες προσδοκίες. Στο «About Time» ο Κέρτις χτίζει πάνω σε μια χαριτωμένη ιδέα, κάνει πραγματικότητα την οικουμενική ευχή «να μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να διορθώσουμε κάτι, να τα πούμε καλύτερα, να πούμε ναι αντί για όχι.» Ο Ντόμναλ Γκλίσον, ή Μπιλ Γουίσλι για τους φαν του «Χάρι Πότερ» ή Λέβιν από την «Αννα Καρένινα», αναλαμβάνει το «θρόνο» όπου παλαιότερα θα καθόταν αναμφισβήτητα ο Χιου Γκραντ και τα καταφέρνει θαυμάσια, με λιγότερο σεξ απίλ αλλά ακαταμάχητες αδυναμίες που ζητούν αγκαλιά. Η Ρέιτσελ ΜακΑνταμς υποδύεται το ρόλο που γνωρίζει καλύτερα: αυτόν της quirky, ακτινοβόλου και γλυκιάς συντρόφου. Ο Μπιλ Νάι στο ρόλο του πατέρα κλέβει την παράσταση, πιστός στο σκηνοθέτη που λίγο παλιότερα έδωσε νέα πνοή στην καριέρα του.

Οι ήρωες του Ρίτσαρντ Κέρτις είναι οικείοι και αμέσως συμπαθείς μέσα στην εκκεντρικότητά τους. Το Λονδίνο και η Κορνουάλη στεγάζουν ιδανικά τους έρωτες, τις αγάπες, τα δάκρυα και το χιούμορ τους, πάντα με προσεκτικά διαλεγμένα ρετρό ποπ τραγούδια για υπόκρουση. Μια ηλιόλουστη βόλτα διαδέχεται έναν ευτυχισμένο γάμο με καταρρακτώδη βροχή με τη γοητεία που ξέρει να απλώνει στα πλάνα του ο βρετανός σκηνοθέτης. Οι δεύτεροι χαρακτήρες ξεπροβάλλουν, όπως και στις άλλες ταινίες του, γλαφυροί, αθυρόστομοι και διασκεδαστικοί.  Οι αιχμηροί διάλογοι, οι αλησμόνητες ατάκες, οι ήρωες με μεγαλύτερη ένταση στις καλές και στις θλιμμένες τους στιγμές, μια εσωτερική δύναμη που ζωντάνευε στην οθόνη ιστορίες και φιγούρες βγαλμένες από ένα κοφτερό μυαλό. Γι’ αυτό και βλέποντάς τη, παρά το χαμόγελο και τη συγκίνηση, δεν μπορεί κανείς παρά να ευχηθεί να γύριζε για λίγο το χρόνο πίσω....

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Florence φάλτσο σοπράνο




ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΣΤΗΒΕΝ ΦΡΙΑΡΣ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ - ΧΙΟΥ ΓΚΡΑΝΤ

Η τρεις φορές βραβευμένη με Οσκαρ Μέριλ Στριπ ενσαρκώνει τη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, μια τουλάχιστον κακόφωνη, καλτ τραγουδίστρια όπερας που «μεσουράνησε» στη Νέα Υόρκη τις δεκαετίες του ’30 και του ’40. Η ξεκαρδιστική, αλλά και συγκινητική αυτή ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Η κοσμική Νεοϋορκέζα Μαντάμ Φλόρενς πιστεύει πως είναι το αηδόνι της όπερας ενώ στην πραγματικότητα είναι εντελώς φάλτσα. Ο σύζυγος και ατζέντης της, Σεντ Κλερ Μπέιφιλντ, ένας Αγγλος αριστοκράτης και αποτυχημένος ηθοποιός, συντηρεί αυτή της την ψευδαίσθηση. Οταν η Φλόρενς αποφασίζει να δώσει κονσέρτο στο θρυλικό Κάρνεγκι Χολ το 1944, ο Σεντ Κλερ ξέρει ότι καλείται να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του.
Μπορεί η ηρωίδα της να είναι μια γυναίκα με παντελή έλλειψη ταλέντου, αλλά η Μέριλ Στριπ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη ακόμη κι όταν τραγουδά με τρόπο επώδυνα φάλτσο. Το φιλμ του Στίβεν Φρίαρς δεν θα ήταν το ίδιο δίχως την πρωταγωνίστρια του, που για μια ακόμη φορά δείχνει ότι (ναι ακούγεται κλισέ, αλλά είναι αλήθεια) ότι μπορεί να παίξει τα πάντα και να προσθέσει ειδικό βάρος σε κάθε ρόλο.
Η ιστορία της Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς μιας γυναίκας που έζησε με την ψευδαίσθηση πως κατείχε ένα σπάνιο ταλέντο στο τραγούδι, μια ψευδαίσθηση που οχυρώθηκε από την μεγάλη της περιουσία και τον προστατευτικό της σύζυγο, ανοίγεται βεβαίως σε μια σειρά από θεματικές που αγγίζουν μια τεράστια γκάμα. Από την τέχνη έως την ίδια την ζωή, από την σημασία που έχει η πρώτη για την δεύτερη κι από τις επιλογές μας για το πως τελικά επιλέγουμε να ζούμε.
Η ιστορία του, τρυφερή και άβολη, εν δυνάμει εξαιρετικά πικρή και θλιμμένη δείχνει τα αληθινά της χρώματα μόνο σε λίγες στιγμές κι ακόμη και τότε μάλλον διακριτικά, αφού ο Στίβεν Φρίαρς επιλέγει να κάνει μια ταινία για ένα το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό, μια σχεδόν ξεκάθαρη κωμωδία με κάποιες μόνο πιο σοβαρές στιγμές.
ΠΗΓΗ Flix.gr

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Ο Νίκος Καζαντζάκης,ένας στοχαστής του καιρού μας


Ο Δήμος Πρέβεζας και η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας
σας προσκαλούν στην εκδήλωση Πολιτισμού και Παιδείας
Ο Νίκος Καζαντζάκης,ένας στοχαστής του καιρού μας
στην οποία εισηγητής θα είναι ο Γιώργος Στασινάκης
Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη
Η εκδήλωση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο
2017 Έτος Νίκου Καζαντζάκη (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού)
και θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου ώρα 19.30
στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας
Θα ακολουθήσει συζήτηση
Μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πρέβεζας θα παρουσιάσουν εργασία πάνω στο έργο του λογοτέχνη

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Invisible-Ο Δημήτρης Αθανίτης στην Πρέβεζα


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΘΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ 
Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΙΤΗΣ

 Στους ανοιχτούς χώρους της ευρύτερης Αττικής με επίκεντρο τον Ασπρόπυργο ο Δημήτρης Αθανίτης αναπτύσσει μια ιστορία εμμονής και εκδίκησης. Ο Άρης είναι ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Όταν ξαφνικά απολύεται χωρίς καμιά προειδοποίηση, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος, καθώς νιώθει θύμα μιας ακραίας αδικίας. Όμως ο Άρης δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τον εξάχρονο γιο του.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Γιάννης Στάνκογλου, που υποδύεται τον κεντρικό ήρωα, ενώ στο ρόλο του γιου του, εμφανίζεται ο μικρός Χρήστος Μπενέτσης. Άλλους ρόλους κρατούν η Κόρα Καρβούνη, ο Κώστας Ξυκομηνός, ο Μενέλαος Χαζαράκης, η Ευα Στυλάντερ, η Βιργινία Ταμπαροπούλου και η Νικολίτσα Ντρίζη.
Τρία χρόνια μετά τις «Τρεις Μέρες Ευτυχίας», ο Δημήτρης Αθανίτης επιστρέφει με μια ιστορία γύρω από ένα μοναχικό ήρωα όπως στη πρώτη ταινία του, το καλτ «Αντίο Βερολίνο».
Το σενάριο της ταινίας υπογράφουν ο Δ. Αθανίτης με τον Γιώργο Μακρή, ενώ την παραγωγή έχουν αναλάβει η Dna Films και η Προσέγγιση, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Παραγωγοί είναι ο Πάνος Παπαδόπουλος και ο Δημήτρης Αθανίτης. 
Η μουσική της ταινίας είναι από τον Papercut, η φωτογραφία είναι του Γιάννη Φώτου, καλλιτεχνική διεύθυνση, σκηνικά και κοστούμια από την Στέλλα Κάλτσου, το μοντάζ από τον Σταμάτη Μαγουλά.
σημείωμα σκηνοθέτη
Το θέμα της ταινίας είναι ουσιαστικά το κινούμενο έδαφος κάτω από τα πόδια μιας ολόκληρης κοινωνίας, που ξαφνικά ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο.
Ο ήρωας, ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος, όταν απολυθεί θα βρεθεί στο κενό. Εχοντας ένα στενό κοινωνικό περιβάλλον, αποκομμένος από οικογένεια, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει από πουθενά να πιαστεί. Καθώς χάνει τη δουλειά του, χάνει και τη σύνδεση με την κοινωνία.
Νιώθοντας ότι καταδικάζεται σε εξαφάνιση, ο ήρωας αντιδρά άμεσα και φορτισμένα, δεν μπορεί να σκεφτεί. Αισθάνεται απόλυτα ταπεινωμένος, αφού του αρνούνται μια εξήγηση, η μια δεύτερη ευκαιρία και ταυτόχρονα ότι είναι θύμα μιας απόλυτης αδικίας. Αισθάνεται ότι δεν υπάρχει γι’ αυτούς, όπως δεν υπάρχει πια και για τη γυναίκα του. Αισθάνεται αόρατος.
Ο Αρης αντιδρά στον παραλογισμό και στην ταπείνωση που ζει, με τον δικό του ναίφ τρόπο. Αποφασίζει να εκδικηθεί το πρόσωπο που θεωρεί υπεύθυνο. Με το όπλο, θέλει να απονείμει δικαιοσύνη και να δώσει στον εαυτό του, τη δυνατότητα να δικάσει τον ένοχο και να τον τιμωρήσει.
Απέναντι σ΄ αυτή την εμμονή που τυφλώνει τον Αρη και τον οδηγεί στα άκρα, ο γιος του είναι η μόνη αντίρροπη δύναμη, η μόνη πραγματική σχέση του με τον κόσμο.
Η ταινία βάζει την πρόκληση να μιλήσεις μέσα από έναν ήρωα που ξεπερνά τα όρια, για μια κατάσταση που ξεπερνά το προσωπικό.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΡΔΙΑ ΒΟΥΝΟ


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2 ΦΛΕΒΑΡΗ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

ΠΗΓΗ:one from the heart

Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία του Ισλανδού Νταγκούρ Κάρι, ΚΑΡΔΙΑ ΒΟΥΝΟ (VIRGINMOUNTAIN / FUSI). Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Berlinale Special Gala) ενώ στη συνέχεια διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Tribeca με τα Bραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας και Καλύτερου Σεναρίου. Αναδείχθηκε ως η Καλύτερη Σκανδιναβική Ταινία της χρονιάς για το Nordic Film Council, ενώ προβλήθηκε ανάμεσα σε άλλα και στα φεστιβάλ Λονδίνου, Κάρλοβι Βάρι, CPH PIX (Βραβείο Κοινού), Καϊρου (Βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Καλύτερης Σκηνοθεσίας).  
Μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.
Ο Φούσι είναι πια σαράντα χρονών και ακόμα δεν έχει το κουράγιο να ενηλικιωθεί. Κινείται σαν υπνωτισμένος μέσα στην καθημερινότητα όπου η ρουτίνα κυριαρχεί. Όταν μια γυναίκα γεμάτη ζωντάνια και ένα οκτάχρονο κοριτσάκι εμφανιστούν αναπάντεχα στη ζωή του, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να ζήσει όσα του προσφέρει η ζωή.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
Δεν είναι μια συνειδητή απόφαση να έχω ως ήρωες στις ταινίες μου περιθωριακούς αουτσάϊντερς. Απλά με ενδιαφέρει να δημιουργώ τους καλύτερους δυνατούς χαρακτήρες, και αυτοί που είναι λίγο παράξενοι, αυτοί που αισθάνονται λίγο άβολα είναι αυτοί που δημιουργούν ενδιαφέρουσες καταστάσεις παρά εκείνοι που ακολουθούν τη νόρμα. Εκεί εστιάζω: στο χαρακτήρα και στις καταστάσεις. Αλλά ο όρος «περιθωριακός» δεν ήταν ποτέ στο μυαλό μου μέχρι που άρχισαν να με ρωτούν σχετικά οι δημοσιογράφοι.
Μόλις βάλεις το στοιχείο «αγόρι γνωρίζει κορίτσι» σε μια ταινία, η ιστορία συνήθως μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Γίνεται προβλέψιμη και επίτηδες προσπάθησα να κάνω μια ανατροπή σε αυτό το κλισέ. Επίσης, ένιωσα πως ο Φούσι, ο κεντρικός χαρακτήρας χρειαζόταν ένα διαφορετικό είδος ολοκλήρωσης. Ήθελα το τέλος να είναι ταυτόχρονα πολύ μικρό και πολύ μεγάλο. Συνειδητοποιούμε ότι κάτι που στους περισσότερους από εμάς φαίνεται μια εντελώς συνηθισμένη δράση, για τον Φούσι είναι ένα επαναστατικό βήμα.
Πρόκειται για μια ιστορία για έναν άνδρα που κάνει ένα καθοριστικό βήμα για την υπόλοιπη ζωή του. Είναι κάτι με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί πολύς κόσμος, ελπίζω. Επιπλέον, πιστεύω ότι όλοι έχουμε νιώσει ενοχές γιατί κριτικάραμε κάποιον άδικα. Στον χριστιανικό κόσμο υπάρχει ο σπόρος των τύψεων που προκύπτουν από αυτές τις ενοχές. Όταν μοντάραμε την ταινία, έπαιζε ανάποδα για μια στιγμή ο ήχος και το όνομα του πρωταγωνιστή στα ισλανδικά Φούσι, ακούστηκε ως Ιησούς (Jesu), ηχητικά ακούστηκε έτσι και σκέφτηκα να μια ωραία σύμπτωση.
Έγραψαν για την ταινία:
«Η βραβευμένη ταινία του Ισλανδού σκηνοθέτη Νταγκούρ Κάρι παρακολουθεί τις αλλαγές στη ζωή ενός ευγενή γίγαντα που ερωτεύεται. Ο Φούσι, ο ήρωας της 4ης ταινίας του Νταγκούρ Κάρι, είναι ένας γιγάντιος άνδρας. Έχει όμως μεγάλη καρδιά. 43 χρονών και ακόμα ζει με τη μητέρα του, ενσαρκώνει τον λυπημένο γλυκό ήρωα για τον οποίο πρότυπο υπήρξε ο Μάρτυ του Έρνεστ Μποργκίν. Δουλεύοντας με μικρές στιγμές γεμάτες εκπλήξεις, ο Κάρι διευκολύνει την φανταστική ερμηνεία του Γκούναρ Γιόνσον, χαρτογραφώντας ένα συγκινητικό και εντελώς αληθοφανές άνοιγμα των δυνατοτήτων του καθώς ο Φούσι ερωτεύεται. Βραβευμένη με το Μεγάλο Βραβείο και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο φεστιβάλ της Tribeca, η ταινία Καρδιά Βουνό μπορεί να λάμψει στα σινεμά». Variety
«Μια τρυφερή ρομαντική κομεντί, μια ιστορία ενηλικίωσης ειπωμένη με ευαισθησία, με ακριβώς τους σωστούς τόνους μελαγχολίας αποφεύγοντας όλα τα κλισέ στα οποία θα κατέφευγε το Χόλιγουντ σε παρόμοιες κατάστασεις. Ο Νταγκούρ Κάρι, με το δικό του χιούμορ σήμα κατατεθέν, κρατάει έναν απλό και άμεσο ρυθμό». Screen
«Mια σκεπτόμενη, ελκυστική και συμπονετική ματιά σε έναν μοναχικό αντιήρωα και το κενό που νιώθει. Ο ισλανδικός τίτλος της ταινίας είναι το όνομα του πρωταγωνιστή, Φούσι, ένας τεράστιος, αφελής και απομονωμένος άνδρας. Δεν πρόκειται για την ισλανδική εκδοχή της ταινίας του Τζαντ Άπατοου The 40 Year Old Virgin αν και στην επιφάνεια μπορεί να διαβαστεί σαν μια πιο δραματική απόδοση μιας παρόμοιας ιστορίας. Η παρθενία και το σεξ δεν είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος των ταινιών του Κάρι, και η ταινία Καρδιά Βουνό εστιάζει στην επικοινωνία και την έλλειψη της καθώς και στην ανθρώπινη συμπόνια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για την ιστορία ενός ερημίτη που βγαίνει στην επιφάνεια για να δει πώς ζει ο υπόλοιπος κόσμος». Indiewire
«Λιώνουμε μπροστά σε αυτήν την εγκάρδια προσωπικότητα ενός κολοσσού με χαμόγελο παιδιού, η καλοσύνη του οποίου ξεπερνά όλες τις αδικίες που ξεσπούν πάνω του. Ένα ντελικάτο πορτρέτο που προκαλεί θετικά συναισθήματα». Le Parisien
«Μια όμορφη συναισθηματική κομεντί που μας έρχεται από τον κρύο Βορρά. Την κουβαλάει επάξια στους ώμους του ο εντυπωσιακός Γκούναρ Γιόνσον, θυμίζοντας το έργο του Καουρισμάκι». Le Nouvel Observateur

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το τελευταίο μας ταγκό


Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017 ωρα 9.00 μ.μ. 
στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας
η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας 
προβάλλει την αργεντίνικη ταινία 
Ultimo Tango 
Μετά την προβολή της ταινίας 
θα γίνει η κοπή της βασιλόπιτας της ΚΛΠ 
στο φουαγιέ του Πολιτιστικού Κέντρου. 
Θα ακολουθήσει Milonga 
από τους χορευτές tango της πόλης μας. 
Σας καλούμε όλους να συμμετάσχετε
 στη μικρή αυτή γιορτή μας

Λίγα λόγια για την ταινία

Η Μαρία Νιέβες Ρέγο, 80 ετών σήμερα και ο Χουάν Κάρλος Κόπες, 83 ετών, γνωρίστηκαν όταν ήταν 14 και 17 αντίστοιχα και χόρεψαν μαζί για περίπου πενήντα χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια αγάπησαν και μίσησαν ο ένας τον άλλον και πέρασαν πολλούς επίπονους χωρισμούς αλλά πάντα στο τέλος γύριζαν πίσω ο ένας στον άλλον. Τελικά αυτός την άφησε για μια γυναίκα 20 χρόνια νεότερη του, με την οποία και έκαναν μαζί δύο παιδιά. Τώρα, στη δύση της ζωής τους, ο Χουάν και η Μαρία θέλουν να μοιραστούν την ιστορία της αγάπης και του μίσους τους. Στην ταινία, οι δυο τους λένε την ιστορία τους σε μια ομάδα νέων χορευτών και χορογράφων τάνγκο από το Μπούενος Αϊρες, οι οποίοι και μεταμορφώνουν τις πιο όμορφες, συγκινητικές και δραματικές στιγμές του ζευγαριού σε χορογραφίες.
To «Τελευταίο Μας Τανγκό» είναι στην πραγματικότητα η «βρώμικη» ιστορία πίσω από τη γεμάτη επιτυχία, χαμόγελα και φιγούρες που ξεσήκωσαν έναν ολόκληρο λαό ιστορία δύο ανθρώπων που χόρεψαν τη ζωή τους μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν πως ήταν προτιμότερο να χωρίσουν για πάντα.
Μπορεί η ματιά του σκηνοθέτη να δίνει περισσότερο χώρο στην κυρία της υπόθεσης – και δίκαια, αφού είναι αυτή που με αξιοπρέπεια, μελαγχολία αλλά και πληγωμένο εγωισμό θα αφηγηθεί τα χρόνια του θριάμβου και των δύο, αφήνοντας άπλετο χώρο για νοσταλγία, θλίψη, μίσος και απέραντη αγάπη να απλωθούν στο μεγάλο καμβά μιας σχεδόν αυτοβιογραφίας.
Αλλά είναι στην αντιπαράθεση των δύο πρώην αιώνιων εραστών, που συναντιούνται παρά μόνο δυο φορές στην οθόνη, στις μνήμες τους που συμπίπτουν και στα θλιμμένα χαμόγελα με τα οποία στολίζουν το ένδοξο παρελθόν τους που ανακαλύπτεις πως ένα ντοκιμαντέρ για δύο χορευτές μιλάει για κάτι περισσότερο από ένα χορό και πως μια ιστορία αγάπης μιλάει για κάτι περισσότερο από την αγάπη.
Οσα θυμούνται η Μαρία Νιέβες και ο Χουάν Κάρλος Κόπες δεν είναι παρά η ίδια η ιστορία του τανγκό μέσα στον 20ο αιώνα και μαζί η μεγάλη ιστορία μιας χώρας που χόρεψε τα τελευταία αποθέματά ευημερίας της πριν βυθιστεί στη μεγάλη κρίση που τη στιγμάτισε – περίπου τα χρόνια που η δόξα του διάσημου ζευγαριού έφτανε στο τέλος της αφήνοντας για πάντα το παρελθόν στο παρελθόν.
Η επιλογή του Κραλ να αφηγηθεί τις σημαντικότερες στιγμές του ζευγαριού μέσα από σκηνοθετημένες χορογραφίες νέων ομάδων χορευτών τάνγκο που θαυμάζουν το ζευγάρι των Νιέβες – Κόπες και λαχταρούν να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της διαδρομής του, είναι παρακινδυνευμένη, αφού όσο όμορφες κι αν είναι, όσο παθιασμένα και αν μεταφέρουν την ιστορία που αφηγούνται, τόσο πιο μακριά κρατούν την απόσταση από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.
Καμία χορογραφία, καμία σκηνοθεσία και σχεδόν καμία πρόζα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρόσωπο της 80χρονης Μαρία Νιέβες καθώς ανάβει το τσιγάρο της (με πίπα) και προσπαθεί να δικαιώσει τον άνδρα που αγάπησε περισσότερο στη ζώη της χωρίς να κρύψει την πίκρα για την επιλογή του να την παρατήσει, αλλά να συνεχίσει να χορεύει μαζί της.
Το «Τελευταίο Μας Τανγκό», περισσότερο από την ιστορία ενός έρωτα ή μιας χώρας, περισσότερο και από μια ωδή στο ίδιο το τάνγκο που παραμένει η επιτομή ενός ερωτισμού που μοιάζει ικανός να εκραγεί απροειδοποίητα ανά πάσα στιγμή πάνω στην οθόνη, είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που δέθηκαν με κάτι πιο δυνατό από την αγάπη και κάτι πιο ερωτικό από τον έρωτα.
Αυτό που αφηγούνται μπορεί να είναι μικρότερο από αυτό που έζησαν, αλλά αυτό που έζησαν διατρέχει κάθε τους βλέμμα, λέξη και κίνηση. Σε κάθε χώρα το λένε αλλιώς, στην Αργεντινή το λένε τάνγκο...

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Το Δικαστήριο


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00 
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ


cinefreaks.gr

Το “Δικαστήριο” είναι η πολυβραβευμένη και ιδιότυπη ταινία – ντεμπούτο του νέου Ινδού σκηνοθέτη Chaitanya Tamhane. Η ιστορία διαδραματίζεται στην πόλη Mumbai, ενώ ανιχνεύει τις παθογένειες του δικαστικού θεσμού στην Ινδία και όχι μόνο. Με αφορμή τη σύλληψη ενός μεσήλικα τραγουδοποιού για παρακίνηση σε αυτοκτονία ενός εργάτη του αποχετευτικού δικτύου, εξετάζεται αφενός το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Ινδίας που καθρεφτίζεται στην ακροαματική διαδικασία την οποία παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια της ταινίας και αφετέρου η προσωπική ζωή όλων των μετεχόντων σε αυτήν τη διαδικασία, δηλαδή των ατόμων εκείνων, που, εκτός δικαστικής αίθουσας μεταμορφώνονται και γίνονται απλοί άνθρωποι όπως όλοι μας, ενώ εντός της αίθουσας ανταποκρίνονται επιμελώς στο συχνά απάνθρωπο ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν ως γρανάζια μιας κρατικής μηχανής. Το “Δικαστήριο” δεν είναι ένα απλό δικαστικό δράμα. Είναι μια νατουραλιστική απεικόνιση της αδιαφορίας για δικαιοσύνη και της λατρείας της διεκπεραιωτικότητας εκ μέρους της σύγχρονης κοινωνίας σε παγκόσμιο και όχι μόνο ινδικό επίπεδο.
Χρησιμοποιώντας αποστασιοποιημένο και αντικειμενικό βλέμμα, ο σκηνοθέτης μας εισάγει τον ήρωά του, ο οποίος, αν και δεν παρουσιάζει κάποιο από τα συνήθη “ηρωικά” κλισέ, δημιουργεί από την αρχή εντύπωση. Ο Narayan Kamble είναι ένας εξηντάρης δάσκαλος, τραγουδιστής και συνθέτης επαναστατικών τραγουδιών και εν γένει πολιτικός ακτιβιστής, που έχει απασχολήσει κατά καιρούς την ινδική δικαιοσύνη κυρίως εξαιτίας της δριμείας κριτικής που ασκεί μέσα από τη δράση του κατά των ανισοτήτων και των κοινωνικών αδικιών που βρίσκονται σε έξαρση στη σύγχρονη Ινδία. Παρακολουθούμε τη συναυλία του να σταματάει βίαια από την αστυνομία, με τη δικαιολογία ότι ο ίδιος και η ομάδα του ευθύνονται για την αυτοκτονία ενός Ινδού εργάτη, ο οποίος σκοτώθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες πριν δυο μέρες, ύστερα από συναυλία που οι ίδιοι είχαν δώσει σε προηγούμενη πόλη. Πολύ σύντομα γίνεται φανερό ότι οι κατηγορίες δεν ευσταθούν και ότι η δίκη είναι σχεδόν “στημένη” μόνο και μόνο επειδή ο Narayan Kamble είναι στη “μαύρη λίστα” της ινδικής αστυνομίας, αφού η προσπάθειά του να αφυπνίσει τον ινδικό λαό σχετικά με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που οι περισσότεροι ανέχονται, είναι εξαιρετικά “ενοχλητική” για όσους έχουν συμφέρον να διατηρηθεί η παρούσα κατάσταση “ως έχει” και να αποφευχθούν οι όποιες “επικίνδυνες” ανατροπές. Μέσα από μια μακροσκελή διαδικασία, που θυμίζει σε τρομακτικά πολλά στοιχεία την αντίστοιχη ελληνική, βλέπουμε το συνήγορο του ήρωα να προσπαθεί να αμυνθεί αποκαθιστώντας την αλήθεια και αποδεικνύοντας ότι ο πελάτης του δεν είναι “ελέφαντας”.
Αυτό που ο σκηνοθέτης προσπαθεί να περάσει στο θεατή μέσα από τις σκηνές στο Δικαστήριο, είναι η αφόρητη σχετικότητα της δικαιοσύνης με πλείστους όσους παράγοντες. Το δίκαιο φαίνεται να είναι πολύ μακριά από το νομοθετικό σύστημα και οι δικαστικές διαδικασίες δεν έχουν σκοπό να αποδώσουν δικαιοσύνη, αλλά απλώς να εφαρμόσουν το νόμο. Ο τρόπος που η ταινία επικεντρώνεται στις συνεχείς αναβολές, στην εμμονή των δικαστών στις τυπικές λεπτομέρειες, στην ευκολία με την οποία επιβάλλονται υπέρογκα ποσά προστίμων ακόμα και σε πάμφτωχους μικρο-παραβάτες, θέλει να υπογραμμίσει πως τελικά το Δικαστήριο δεν είναι παρά μια αίθουσα, όπου κάποιοι επαγγελματίες προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους, με τη μεγαλύτερη δυνατή πίστη στην παντοδύναμη ρουτίνα τους. Το Δίκαιο είναι ένα σύνολο νόμων, οι εφαρμοστές του είναι απλοί κρατικοί υπάλληλοι και οι πολίτες είναι μόνον αριθμοί υποθέσεων. Κι όλα αυτά μέχρι να ολοκληρωθεί το προκαθορισμένο ωράριο. Καμία πάλη, καμία υπέρβαση, κανένας ηρωισμός, καμία ιδέα. Το Δικαστήριο είναι, δυστυχώς, ένας χώρος εργασίας όπως τόσοι και τόσοι άλλοι.
Μάλιστα, για να τονιστεί ακόμα περισσότερο η ιδέα αυτή, ο σκηνοθέτης κάνει ίσως την ευφυέστερη επιλογή του απ’ ότι σε όλη την υπόλοιπη ταινία: μας δείχνει τις ζωές των ηρώων και έξω από το Δικαστήριο. Απομυθοποίηση τώρα. Ο συνήγορος του Narayan Kamble είναι ένας απλός νέος, που του τη λένε οι γονείς του στο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι κατηγορώντας τον ότι είναι μόνος και δεν τους έχει παρουσιάσει καμία “νύφη” ακόμα, ο σκληρός και “παντοδύναμος” δικαστής είναι ένας συμπαθής ηλικιωμένος κύριος που τα σαββατοκύριακα πηγαίνει εκδρομές στη θάλασσα με συνομηλίκους του και πέφτει θύμα των αστείων μιας ομάδας “βρωμόπαιδων”, ενώ η αντιπαθέστατη και απάνθρωπη αντίδικος είναι μάνα δύο παιδιών που φτύνει αίμα για να τα αναθρέψει.
Αυτή η πραγματικά ρηξικέλευθη και νεωτερική ματιά στο είδος του δικαστικού δράματος, σε συνδυασμό με τις εξαιρετικά φυσικές ερμηνείες, το άκρως ρεαλιστικό σενάριο και την απολύτως αντικειμενική – σχεδόν ντοκιμαντερίστικη – σκηνοθεσία, συνθέτουν μια ταινία πρωτοποριακή για τα δεδομένα της, που αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε και βλέπουμε τις ταινίες αυτού του είδους. Σε κάποια σημεία βέβαια, το γεγονός ότι η ταινία δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση, δυσκολεύει αρκετά τον θεατή να ταυτιστεί με την μία ή την άλλη πλευρά, με κίνδυνο να θεωρηθεί άνευρη ή κενή πάθους. Ωστόσο, όσο κι αν μας ξενίζει, δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε την καινοτόμα ματιά του Chaitanya Tamhane, που κατορθώνει να τηρεί μια ακραία δίκαιη στάση σε μια ταινία που αρθρώνεται πάνω στον άξονα της ανεπάρκειας της δικαιοσύνης.  

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Η ελιά


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΩΡΑ 21.00 
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Νίκος Ρέντζος/cine.gr

Σε έναν κόσμο που μαστίζεται από οικονομικά προβλήματα, σε έναν κόσμο που κάθε ιδανικό, κάθε αξία τείνει να γονατίσει μπροστά στην ανάγκη για οικονομική επιβίωση, Η Ελιά, με ή χωρίς τους συμβολισμούς που την ακολουθούν εδώ και αιώνες, έρχεται να μας θυμίσει μερικά απλά πράγματα, που τείνουμε να ξεχάσουμε. 

Χωρίς να είναι κάτι περισσότερο από μια απλή στη γραφή της δραματική -με κωμικά στοιχεία- ταινία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, η Ελιά, της Ισιάρ Μπολαΐν, καταφέρνει χωρίς φανφάρες να πει αυτά που θέλει να πει. Με κέντρο το υπεραιωνόβιο δέντρο, μιλά για την οικογένεια, για την οικονομική κρίση, για την αξιοπρέπεια, την ιστορία. Σύμβολο δόξας, αθανασίας, αλλά και γαλήνης της ψυχής, από τα χρόνια της Αρχαίας Ελλάδας, η ελιά που ξεριζώνεται από το χωράφι της οικογένειας, εκεί όπου έστεκε δύο χιλιάδες χρόνια, δίνει αφορμή σε μια οικογένεια να δεθεί ξανά και να αφήσει κατά μέρους τα όποια λάθη τους χώριζαν στο παρελθόν. Δίνει επίσης αφορμή και σε εμάς να συγκινηθούμε, να χαμογελάσουμε, να θυμώσουμε, να συγκινηθούμε ξανά και να χαμογελάσουμε ξανά, ακριβώς με αυτή τη σειρά κατά την προβολή της ταινίας. 

Η στιγμή του ξεριζώματος της ελιάς είναι άκρως συγκινητική, με τη μικρή Άλμα να κατανοεί την αξία που έχει για τον παππού της το δέντρο, ενώ το ίδιο συγκινητική είναι η δεύτερη φορά που, η μεγαλύτερη πια Άλμα, ανεβαίνει στην ελιά. Και τις δύο φορές, η Άλμα διεκδικεί το παρελθόν αλλά και το μέλλον, το δικό της και της οικογένειάς της, ενώ η επιστροφή (spoiler, αλλά δεν θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη σημασία) στην πατρίδα με το κλαδί ελιάς δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο συμβολική. 

Το φιλμ της Μπολαΐν δεν επιχειρεί να καμουφλαριστεί με το κοστούμι της σοβαροφάνειας που επιλέγει πολλές φορές το ευρωπαϊκό σινεμά, ούτε θέλει ποτέ να γίνει κάτι παραπάνω από ένα λιτό κινηματογραφικό δημιούργημα, που έχει όμως ψυχή και γεννά συναισθήματα στον θεατή. Δεν είναι βαρύ, πεσιμιστικό, αλλά διατηρεί το χιούμορ του σε όλη τη διάρκειά του και είναι φανερή η διάθεση της δημιουργού, μέσα από όλο αυτό το ταξίδι των πρωταγωνιστών, να μας γεμίσει εντέλει ελπίδα, ακόμα και μέσα από τραγικά γεγονότα. 

Η ερμηνεία της Άννα Καστίγιο είναι η πιο συναισθηματική της ταινίας, ενώ δίπλα της, στον ρόλο του θείου της, είναι ο πολύ καλός Χαβιέ Γκουτιέρεζ. Ο Γκουτιέρεζ είναι αυτός που μπορεί να κινείται με μεγάλη ευκολία ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, καταφέρνοντας πολλές φορές να συνδυάζει και τα δύο ταυτόχρονα, δίνοντάς μας έναν πολύ ανθρώπινο χαρακτήρα. 

Μπορεί να μη μιλάμε για ένα σύγχρονο αριστούργημα του ισπανικού κινηματογράφου, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ που φέρει ατέλειες, ωστόσο έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Ήπιοι τόνοι, μικρές δόσεις χιούμορ, μεγάλες δόσεις συναισθημάτων. Ένα αξιοπρεπές ανθρώπινο δράμα που ζει και κινείται σε αυτόν τον κόσμο, τον αληθινό. Εκεί μέσα, κάπου μπορείς να βρεις και σένα.



Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΛΕΣΧΕΣ


ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΛΕΣΧΕΣ
Η ΣΟΥΗΔΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΚΛΕ
ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ  ΔΩΡΕΑΝ  ΔΥΟ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

1. ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ

Η ΝΕΑΡΗ ΣΟΦΙ ΜΠΕΛ


Μετά το λύκειο αρχίζει η συναρπαστική ζωή! Αυτό πιστεύουν οι καλύτερες φίλες Σοφί και Άλις. Τι κρύβεται όμως στον “πραγματικό” κόσμο; Ένα προγραμματισμένο ταξίδι στο Βερολίνο θα φέρει ανατροπές που δεν έχουν αναγνωριστεί στα παιδικά και εφηβικά χρόνια των κοριτσιών. Η εξαφάνιση της Άλις κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες δίνει νέα τροπή στις εξελίξεις.


2. ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017 ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ

UNDERDOG


Η νεαρή Dino ονειρεύεται μια διαφορετική ζωή. Όπως εκατοντάδες χιλιάδες νέοι σουηδοί άνεργοι, αφήνει την ζωή της Σουηδίας αναζητώντας την τύχη της στη νεόπλουτη πόλη του Όσλο. H νέα της ζωή βρίσκεται όμως σε αδιέξοδο με ανατροφοδότηση προσωρινών θέσεων εργασίας, έλλειψη χρημάτων και σκληρά πάρτι. Όταν σπάει το χέρι της, καταλήγει ως οικονόμος σε μια νορβηγική οικογένεια μεσαίας τάξης, σε μια ζωή πολύ διαφορετική από τη δική της. Στο διάστημα μερικών εβδομάδων βρίσκεται στη μέση ενός τριγωνικού δράματος, ενός παιχνιδιού εξουσίας που κανείς δεν περίμενε.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
ΜΕ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ


ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ
ΜΠΡΙ ΛΑΡΣΟΝ 

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ 

του Λένι Άμπραχαμσον
με τους Μπρι Λάρσον, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Μέγκαν Παρκ, Γουίλιαμ Μέισι, Τζόαν Άλεν

Υπόθεση:
Ο Τζακ είναι ένα ζωηρό πεντάχρονο αγόρι που ζει με τη Μαμά του. Εκείνη τον φροντίζει, τον προστατεύει, παίζει μαζί του και του διηγείται ιστορίες. Κάθε άλλο παρά φυσιολογική είναι όμως η ζωή τους, καθώς ζουν σε ένα μικρό χώρο χωρίς παράθυρα – το Δωμάτιο. Η Μαμά έχει δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο μέσα σε αυτά τα δέκα τετραγωνικά για το Τζακ. Όσο η περιέργεια του μικρού αγοριού όμως μεγαλώνει, τόσο πιο εύθραυστη γίνεται εκείνη. Μαζί θα προσπαθήσουν να αποδράσουν για να έρθουν αντιμέτωποι με κάτι ακόμη πιο τρομακτικό: τον αληθινό κόσμο.

ΚΡΙΤΙΚΗ από τον Άγγελο Πολύδωρο-myfilm.gr

Σε πρώτο επίπεδο, νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου ένα κλειστοφοβικό θρίλερ, στο οποίο μια μητέρα και ένα παιδί προσπαθούν να επιβιώσουν, χωρίς να ξέρεις τους λόγους που βρίσκονται εκεί. Παρακολουθείς καταστάσεις και ακούς την αφήγηση του παιδιού, το οποίο θεωρεί ότι αυτός είναι ο Κόσμος, αφού εκεί μεγάλωσε και δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει «έξω». Δεν έχει ιδέα επίσης, τι σημαίνει αυτός ο Κόσμος στη μητέρα του. Δεν τον αντιλαμβάνεται σαν φυλακή και αυτό είναι οδυνηρό για εκείνη, που θα ήθελε κάποιον «να την καταλαβαίνει».
Κάποια στιγμή, το «έξω» διαμορφώνεται από μια αντρική φωνή, ενός ανθρώπου που φροντίζει ώστε να φτάνουν στο Δωμάτιο, κάποια αγαθά απαραίτητα για την επιβίωση μάνας και γιου, οπότε το θρίλερ αποκτά άλλο ένα στοιχείο. Το μυστήριο. Στο «γιατί» και στο «πως» της κατάστασης, για την οποία η μητέρα αρχίζει να δείχνει ότι θέλει να την τελειώσει, αλλά δεν έχει την ευκαιρία.
Σε δεύτερο επίπεδο, έχουμε μια ιστορία για την αγάπη μεταξύ μάνας και παιδιού, κάτω από οποιεσδήποτε αντίξοες και επί του προκειμένου οδυνηρές συνθήκες. Μια αγάπη ολοκληρωμένη και αδιαπραγμάτευτη. Η Μαμά ξέρει ότι είναι φυλακισμένοι, αλλά δεν θέλει να τρομάξει το γιο της. Τον φροντίζει, τον μεγαλώνει και τον μορφώνει, τον διαμορφώνει, μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, στα έντεκα τετραγωνικά του ιδιόμορφου αυτού σπιτιού, με τρόπο ώστε εάν μπορέσει κάποια στιγμή και βρει την ευκαιρία, να τον βοηθήσει να αποδράσει. Και η στιγμή αυτή, δεν θα αργήσει, στο χρόνο της ταινίας, διότι για τη μητέρα έχουν περάσει επτά χρόνια στο Δωμάτιο, όσο και η ηλικία του γιού της, που πλέον έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται για το τι υπάρχει «εκεί έξω και πέρα από το φεγγίτη στο ταβάνι».

Ο Λένι Άμπραμσον χτίζει καρέ-καρέ την ιστορία που παρέλαβε από τη συγγραφέα Έμα Ντόναχιου (το βιβλίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός) και με ιδιαίτερη ευαισθησία, δίνοντας την ευκαιρία στην Μπρι Λάρσον (Μαμά) να αναπτύξει ένα τεράστιο ταλέντο, αλλά και στον (εννιάχρονο) Τζέικομπ Τρέμπλεϊ να συγκινήσει το θεατή με τη στάση και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» που ανοίγεται μπροστά του, μετά την απόδρασή του και την προσπάθεια ένταξης. Έναν κόσμο «επιστημονικής φαντασίας» γι' αυτόν. Με επιστήμονες για την ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη, αλλά και άλλους: αστυνομία, πρόνοια, δημοσιογράφους έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και τέλος συγγενείς (πολύ καλοί οι Γουίλιαμ Μέισι και Τζόαν Άλεν ως παππούς και γιαγιά).
Εξαιρετική ταινία.